برخوردار بودند .
( باب سى و چهارم : ) ابن ديلمى ميگويد : بنى اميّه هشتاد و هفت يا نه سال سلطنت ميكنند بعد از آن خدا سلطنت آنها را بوسيلهء بيرقهائى سياه كه از طرف مشرق مىآيند ريشه كن مىكند ، آنگاه آن بيرقهاى سياه بر قرارند تا اينكه بلاى آنها بهر مؤمنى برسد ، سپس خدا آن بلاء را بوسيلهء آل محمّد صلى اللَّه عليه و آله بر طرف مىكند و اين بليه در آن موقعى است كه افراد سفيه و بچهها امارت كنند ، آن طور امارتى كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله در بارهء آن فرمود :
هيچ گونه حرمت و عهد و ميثاقى ندارد و زمان آنها زمانه جائرى است .
[ دوازده امام عليهم السلام از قريشند ]
( باب سى و پنجم : ) جابر بن سمره ميگويد : رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود : قيامت قيام نميكند تا اينكه دوازده امير از قريش متولى امارت شود .
[ على عليه السلام فرزندان خود را نهى مىكند كه قبل از ظهور مهدى عليه السلام خروج كنند ]
( باب سى و ششم : ) عبد اللَّه بن عبد العزيز ميگويد : على بن ابى طالب عليه السّلام به من فرمود و در كوفه هم فرمود : ايها الناس بعد از من آرام باشيد و از يك عدهء قليلى از آل محمّد صلى اللَّه عليه و آله بر حذر باشيد زيرا كه يك عدهء قليلى از آل محمّد صلى اللَّه عليه و آله خروج ميكنند ولى به علت مخالفت با امر من و پشت پا زدن بعهد من به مقصود خود نخواهد رسيد و روايتى را نقل كرده كه بعضى از اولاد حسين براى كمك اميّه ظهور ميكنند و بلاء ، مردم را فرا خواهد گرفت و خدا بهترين خلق را مبتلا خواهد كرد تا اينكه خوبان از بدان ممتاز شوند ، مردم از يك ديگر بيزارى ميجويند ، اين بلاء طولانى خواهد شد