يادداشتها
[ يادداشتهاى باب اول ]
يادداشت شماره ( 1 ) صفحه 21 سطر 4 1 - امروزه نقش دعا به عنوان يك پناهگاه روحى در مقابل ناملايمات تمدن جديد غير قابل انكار است ، روانشناسان بيدار براى معالجه بيمارانى كه از خود و اطرافيان خود نااميد شدهاند ، دعا را توصيه مىكنند . و بهترين روش درمان بيماريهاى روانى را تكيه به خداى تعالى و نيايش به درگاه پاكش مىدانند .
بشر بدون تكيهگاه ، چون علفى بىريشه ، دستخوش تندباد حوادث است ، و خود را در دار هستى تنها مىيابد . نگرانى از بيمارى ، ندارى ، تشويش از آيندهاى مبهم و سرانجام هراس از نيستى و نابودى يعنى مرگ همانند خوره روح سرگردان وى را مىخورد و هر روز بر هراس وى مىافزايد . بىهدف خود را به سرگرميهاى آنى ، فيلمها ، دانسها ، مشروبات الكلى و مواد مخدر مشغول مىكند تا از خويش فرار كند ، و خويش را نفى كند همه اينها از بىاعتقادى به نيرويى است كه توانا و محيط بر همه چيز ، و مدبّر و سرپرست همه مىباشد . امّا ياد خدا و نيايش به درگاه بلندش و تكيه بر خدا همه نگرانيها را بر طرف مىسازد . كافى است ، لحظهاى با خداى خويش خلوت كند و مشكلات خويش را با وى در ميان گذارد و از او حلّ گرفتاريهاى خويش را بخواهد ، عقده روانى او گشوده مىشود ، و هيولاهاى مهيب روان به تاريكى فرار مىكنند ، وى آرام و قرار مىيابد بلكه انسان خدا پرست عقدهاى پيدا نمىكند تا در آن درگاه بگشايد ، زيرا خويش را در حضور كسى مىبيند كه به مصالح وى آن طور كه بايد ، اقدام مىكند و تربيت وى را به نحو احسن بر عهده دارد . و ابراهيم وار مىگويد :
الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ وَ الَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ
« 1 » ترجمه از الهى قمشهاى :
( مىپرستم ) همان خدايى كه مرا بيافريد و به لطف خود به راه راستم هدايت مىفرمايد ، همان خدايى كه چون گرسنه شوم به كرم خود مرا غذا مىدهد ، و چون تشنه شوم سيراب مىگرداند ، همان خدايى كه چون بيمار شوم مرا شفا مىدهد همان خدايى كه مرا ( از حيات چند روزه دنيا ) مىميراند و سپس به حيات ابدى آخرت زنده مىگرداند .
هامش
( 1 ) شعراء ، 78 تا 82 .