از جمله چيزهايى كه خداى تعالى به فرزند عمران وحى كرده است اين است كه : اى موسى ! در توبه عجله كن و گناه را به تاخير بيانداز ! و به هنگام نماز در نزد من مكث نما و به غير من اميد مدار و مرا سپر سختىها و قلعه مشكلات امورت قرار بده .
امر دوم : اصرار در دعا
رسول خدا ( ص ) فرمود خداى تعالى دعاكننده مصرّ را دوست دارد وليد بن عقبه هجرى روايت كرد كه از ابا جعفر باقر ( ع ) شنيدم كه مىفرمود : به خدا قسم بندهء مؤمنى نيست كه اصرار بر برآورده شدن نيازش از خدا كند جز آنكه خداى تعالى آن را بر مىآورد . ( 39 ) ابو الصباح از امام صادق عليه السلام نقل كرد كه خداى تعالى از اصرار مردم به همديگر بدش مىآيد ولى اصرار در نزد خودش را دوست دارد . و خداى تعالى دوست دارد كه از او درخواست شود و آنچه كه پيش اوست از او درخواست شود .
امر سوم : نام بردن حاجت پيش خداى تعالى
عبد اللَّه بن قراء از ابا عبد الله صادق عليه السلام روايت كرد كه فرمود : خداى تعالى مراد عبد را به هنگام دعا مىداند ولى دوست دارد كه نيازهاى خود را به پيش خدا بفرستد . يعنى حاجتش را ذكر كند .
و از كعب الاحبار روايت شده است كه كعب گفت در تورات نوشته است : اى موسى ! هر كس مرا دوست داشته باشد از يادم نمىبرد و هر كس خوبيهاى مرا اميدوار باشد در درخواستش اصرار ورزد ! و من از مخلوقاتم غافل نيستم ولى دوست دارم كه ملايكه من نالههاى دعاى بندگانم را بشنوند و ملايكه حافظ ببينند كه بنى آدم بواسطه آنچه كه من آنها را قوت مىدهم و مسبب آن هستم به من نزديك مىشوند .
امر چهارم : دعاى در پنهانى
مخفىكارى در دعا چون از ريا دور است و نيز به دليل گفتار حق تعالى :
« ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً »
: خداى را با گريه ، در پنهان بخوانيد و دليل ديگر ، روايت اسماعيل بن حمّام از امام رضا عليه السلام است كه فرمود : يك دعاى بنده در پنهانى معادل هفتاد دعاى در آشكار است . و در روايت ديگر دعايى كه در خفا انجام شود بهتر از هفتاد دعايى است كه در آشكار بياوريد . از