حِجرَها مَهدٌ قَد غَمَزتَهُ ، وثَديَها وِعاءٌ قد شَرِبتَهُ ؟ ! قالَ : قلتُ : بلى ، قالَ : فلا تَغلُظْ لَها . « 1 »
4143 : إيذاءُ الوالِدَينِ
الكتاب :
« وَقَضى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَبِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَلا تَنْهَرْهُما وَقُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً » .
« 2 »
الحديث :
22674 رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله : مِن الكَبائرِ شَتمُ الرّجُلِ والِدَيهِ ، يسبُّ الرّجُلُ أبا الرّجُلِ فيسبُّ أباهُ ، ويسبُّ امَّهُ فيسبُّ امَّهُ . « 3 »
22675 الإمامُ الباقرُ عليه السلام : إنّ أبي نَظَرَ إلى رجُلٍ ومَعَهُ ابنُهُ يَمشي والابنُ مُتَّكِئٌ على ذِراعِ الأبِ ، قالَ : فما كَلَّمَهُ أبي عليه السلام مَقتاً لَهُ حتّى فارَقَ الدُّنيا . « 4 »
22676 عنه عليه السلام - في قولِهِ تعالى : «
فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ
» - : هُو أدنَى الأذى حَرَّمَ اللَّهُ فما
شرح
نمىدانى كه شكم أو منزلي بود كه در آن آرام گرفته بودى ودامنش گهوارهاى بود كه در آن مىغنودى وپستانش ظرفى بود كه از آن مىنوشيدى ؟ ! عرض كردم : چرا .
فرمود : پس با أو درشتى مكن .
4143 : آزردن پدر ومادر
قرآن : « وپروردگارت مقرّر كرد كه جز أو را مپرستيد وبه پدر ومادر احسان كنيد . اگر يكى از آن دو يا هر دو ، در كنار تو به سالمندى رسيدند ، به آنها [ حتى ] افّ مگو وبه آنان پرخاش مكن وبا ايشان به شايستگى سخن گوى » . حديث : 22674 پيامبر خدا صلى الله عليه وآله : از گناهان كبيره است كه انسان پدر ومادر خود را دشنام دهد ، [ به اين صورت كه ] انسان پدر كسى را دشنام دهد وأو هم متقابلًا پدر وى را دشنام دهد ، يا مادر كسى را دشنام دهد ودر نتيجة آن شخص هم مادر وى را دشنام گويد . 22675 امام باقر عليه السلام : پدرم مردى را ديد كه با پسرش راه مىرفت وپسر به دست پدرش تكيه داده بود . پدرم عليه السلام از آن پسر چندان ناراحت شد ، كه تا زنده بود با أو سخن نگفت . 22676 امام باقر عليه السلام - در تفسير آيهء « وبه آن دو افّ مگو » - فرمود : اين كمترين آزردن است كههامش
( 1 ) . بصائر الدرجات : 243 / 3 .
( 2 ) . الإسراء : 23 .
( 3 ) . كنز العمّال : 45455 .
( 4 ) . الكافي : 2 / 349 / 8 .