متعال ميفرمايد : به بندهام بنگريد كه روحش نزد منست و بدنش در سجده و مرديكه در ميدان جهاد است همهء همراهانش فرار كردهاند و او ميجنگد تا شهيد گردد .
يا ابا ذر : هيچ بنده اى براى سجدهء من پيشانى بر يكى از نقطههاى زمين نمىنهد مگر آنكه آن زمين روز قيامت به سجدهء او شهادت ميدهد و هيچ زمينى نيست كه مردمى شب در آن فرود آيند مگر آنكه صبحگاه آن زمين بر آنها درود يا لعنت فرستد .
اى ابا ذر : هيچ صبح و شامى نشود مگر آنكه نقاط زمين به يكديگر گويند اى همسايهء من آيا كسى به ياد و ذكر خدا از روى تو گذشته باشد ؟ يا سجده كننده اى براى خدا پيشانى بر تو نهاده ؟ كه قسمتهايى از آن جواب دهند آرى و قسمتهايى گويند : نه ، و آن قسمت كه جواب مىدهد : آرى به جنبش و شادى مىآيد كه بر همسايه اش برترى يافته .
يا ابا ذر : خداوند متعال چون زمين و درختان را در آن آفريد هيچ درختى نبوده جز آنكه بنى آدم از آن سودى ميبرده ، و زمين و درختان
مكارم الأخلاق ( فارسي ) — صفحة 470
مساهمون: حسن بن الفضل الطبرسي
ص٤٧٠