در روايت است كه ابو ذر در كنار كعبه بود ، فرمود : من جندب بن سكن هستم ، مردم گرد او جمع شدند ، گفت : هر كه قصد سفر دارد به مقدار كافى توشه بر مىدارد ، آيا براى سفر آخرت توشه اى كه براى شما لازم است و كارتان را اصلاح كند بر نمىداريد ؟
مردى گفت : ما را راهنمايى كن ؛ ابو ذر گفت : روزيهاى گرم را روزه بداريد ، و براى كارهاى مهم حج كنيد ، در تاريكى دل شب براى تاريكى قبر دو ركعت نماز گزاريد ، يا سخن خيرى بگوييد ، يا از سخن شرى احتراز كنيد يا صدقه اى به بينوايى دهيد تا در روز سخت قيامت نجات يابيد ، مال خود را دو قسمت كنيد ، يكى را براى خانواده خود خرج نماييد و يكى را براى آخرت خود بذل كنيد ، و غير از اين دو مصرف جز زيان نخواهد داشت . در دنيا دو گونه سخن بيش نگوئيد سخنى كه براى كسب و در آمد حلال ضرورى باشد و كلمه اى كه براى آخرت توشه است ، و ديگر هر چه گويى ضرر است ، بعد گفت : غصه و فكر روز نيامده مرا كشت ( يعنى روز قيامت ) . لقمان به فرزند گفت : پسرم ! دنيا دريايى ژرف است كه مردمى بسيار در آن غرق گشتهاند ، كشتى نجاتت را ايمان به خدا و بادبانش را توكل ، و توشه ات را در آن
مكارم الأخلاق ( فارسي ) — صفحة 486
مساهمون: حسن بن الفضل الطبرسي
ص٤٨٦