در اينجا كلمه « وجعلنا » به معنى تغيير حالت دادن وپيش گفتارى براي
« فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ »
است واين مطلب را مىرساند كه مواد اوليهء زمين در بدو خلقت تودهء عظيمى از گاز جدا شده از مواد خورشيد بوده وبه مرور به فاصله يكصد وپنجاه ميليون كيلومترى محل مدار فعلى از خورشيد رانده شده ودر آنجا به دور خود دوران گرفته وفشرده ومنقبض مىگشته وگازهاى أطراف را نيز به خود جذب كرده وتبديل به يك گوى عظيم آتشين شده است ، گوى آتشينى كه هنوز به حالت جنين ولخت بود وپوسته وپوششى نداشت وچون از حالت گاز به صورت كره مذابى در آمده بود براي اينكه مجذوب نيروهاى جاذبهء خورشيد أولية ويا سيارات سنگينتر تازه شكل گرفته نشود ، كمكم شروع به گردش انتقالى در مدار كرد ولى چون به حالت توپ صاف مذاب ودايرهء نامنظم بود ، در گردش مدارى خود مدام متزلزل ولرزان بود وبه هر طرف تكان مىخورد لغزنده ولرزان بود تا اينكه خداوند طرح ساختن كوهستانها وسلسله جبالها را ( طبق آية شريفه 17 از سورهء مباركهء رعد ) در روى زمين آغاز كرد تا اين سلسله جبالها براي زمين همانند بالهاى هواپيماها وموشكها زمين را از لرزش وتزلزل بازدارد وزمين براي ساكنينش آرام وسكون داشته باشد كه جملهء
« أَنْ تَمِيدَ بِهِمْ »
حاكى از آن مىباشد .
در سورهء رعد آية 17 دربارهء نحوهء خلقت زمين أولية وساختن سلسله جبالها آمده است : ( پس از اينكه جنين زمين را خلق كرد ) خواست سلسله جبالها را خلق كند . أول آب وباران را خلق كرد . آب باران به غايت سيل ريزان بود وسيلهاى عظيمى را به وجود آورد واز طرفي مواد متضاد داخل زمين با هم واكنش متقابل انجام دادند وتوليد انفجار وآتشفشانهاى عظيم ومرتفعى نمودند ومطابق طرح ونقشه خود ، مواد فورانهاى آتشفشانها در طول خط سير سلسله جبالها وكوهستانهاى فعلى بالا رفته وبه روى سطح زمين مىريختند ودر اين هنگام آب باران به صورت سيل كه سطح زمين را فرا گرفته بود .