بيست و سه مورد از آيات قرآنيه را مىآورد كه همهء آنها به تأويل برده شده و ما چند نمونه را ذيلا مىآوريم :
1 - و فى القرآن :
وَ جاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا
اى جاء امر ربك .
2 - و فى القرآن :
كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ
يعنى عن ثواب ربهم .
3 - و فى القرآن :
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ
اى الى ثواب ربها .
4 - و فى القرآن :
وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ
يعنى انتقامه .
5 - و فى القرآن :
وَ مَنْ يَحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِي فَقَدْ هَوى
[ و غضب اللّه عقابه و رضاه ثوابه ] .
( 9 - خداوند محلّ حوادث نيست )
نهم از صفات سلبيه آنست كه : وجوب وجود مقتضى است كه خداوند محلّ از براى حوادث واقع نشود يعنى محال است كه چيز تازه و نوى بر آن ذات عارض شود كه قبلا آن را فاقد بوده و سه دليل بر اين مدعا داريم :
دليل اوّل : حدوث حوادث در ذات حق مستلزم آنست كه ذات منفعل و متغير و متكامل باشد به اين معنا كه تا به حال ذات قابليت اتصاف به اين صفت را نداشت و الان اين قابليت و استعداد آمد و اين خصائل از صفات ممكنات مادى است و ذات حق واجب الوجود است فيلزم ما فرضناه واجبا صار ممكنا .
دليل دوّم : اين صفتى كه مىخواهد بر ذات حق عارض شود يا از صفات و لوازم ذات حق است و يا از لوازم غير او است به عبارت ديگر يا