تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بحار الأنوار ( ج 75 ) ( مواعظ امامان ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 164

مساهمون:

ص١٦٤
مقرب درگاه او شد مگر باطاعت جابر هر كه مطيع خدا باشد و دوستدار ما ولى ما است و هر كه معصيت خدا را كند دوستى ما به او نفعى نمىبخشد . جابر چه كسى از خدا چيزى خواسته و به او نداده يا بر او توكل نموده و خدا رهايش كرده يا به او اطمينان نموده و خدا نجاتش نداده ؟ جابر دنيا را در نظر خود مانند منزلى قرار ده كه ميخواهى از آنجا كوچ كنى مگر دنيا مانند مركبى نيست كه در خواب سوار آن شده‌اى و يك مرتبه بيدار ميشوى مىبينى در رختخواب خود هستى بىآنكه سوار چيزى باشى و هيچ كس به آن اهميتى نميدهد . يا چون جامه‌اى كه پوشيده‌اى يا همچون زنى كه با او همبستر شده‌اى ( لذت زودگذر دارد ) . جابر دنيا در نظر خردمندان مانند حركت سايه است كلمه
لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ
موجب عزت معتقدين است و نماز خانه اخلاص و پاك شدن از كبر است و زكات موجب افزايش روزى و روزه و حج ، دلها را تسكين ميدهد قصاص و حدود موجب حفظ خون مردم مىشود . حسب ما خانواده نظام دين است خداوند ما و شما را از كسانى قرار دهد كه در پنهانى از خدا ميترسند و از روز قيامت هراس دارند . 9 - معانى الاخبار - سعد اسكاف از حضرت باقر ( ع ) نقل كرد كه فرمود سه چيز موجب افزايش درجه است و سه چيز كفاره گناهان است و سه چيز موجب هلاكت و سه چيز نجات‌بخش است اما آنها كه موجب افزايش درجات مىشود افشاى سلام و اطعام طعام و نماز خواندن در شب كه مردم خوابند اما آنها كه كفاره است شاداب وضو گرفتن در سحرگاههاى سرد . رفتن به جماعت در شب و روز و توجه بنمازها اما آن سه چيز كه هلاك‌كننده است حرصى كه به آن پاسخ مثبت دهى « 1 » و هواى نفس كه پيروش باشى و خودپسندى . اما نجات‌بخش‌ها ترس از خدا در پنهان و آشكار و ميانه‌روى در ثروت و فقر . و سخن عدل و درست در هنگام خشنودى و خشم . 10 - محاسن - حضرت باقر ( ع ) فرمود شگفتى واقعا از كسى است كه شك در قدرت خدا دارد با اينكه مشاهده مىكند خلق خدا را و شگفتى واقعا از كسى است كه آينده قيامت را تكذيب مىكند با اينكه بوجود آمدن اول را مىبيند . تعجب از كسى است كه قيامت و آخرت را قبول دارد اما عمل براى دنياى فريبنده مىكند و تعجب واقعا از كسى است كه در راه رفتن كبر و فخر دارد با اينكه از نطفه خلق شده و مردار خواهد شد و او در بين دو حالت است و نميداند چه معامله با او
هامش
( 1 ) شح مطاع را صدوق عليه الرحمه از حضرت صادق ( ع ) روايت مىكند يعنى بدگمانى به خدا .
بحار الأنوار ( ج 75 ) ( مواعظ امامان ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 164 | العلامة المجلسي / موسى خسروى