اما معروف از اين دو دسته همانهائى هستند كه ميگويند امامت بعد از اسماعيل متعلق به فرزندش و همين طور تا روز قيامت در ميان فرزندان و اعقاب اسماعيل است .
عبد اللَّه بن جعفر بزرگترين برادر امام پس از اسماعيل بود هيچ كدام از برادران به قدر او قرب و منزلت پيش پدر نداشتند در بارهاش حرفها ميزدند كه مخالف پدرش حضرت صادق است و رفت و آمد با حشويه مينمايد و علاقهاى به مذهب مرجئه دارد پس از پدر ادعاى امامت كرد و استدلال بر اين مىنمود كه از همهء برادرانى كه باقى ماندهاند بزرگتر است بعضى از اصحاب حضرت صادق معتقد بامامت او شدند بعد همه برگشتند و بامامت حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام معتقد شدند چون متوجه نارسائى دليل او شدند در ضمن موسى بن جعفر عليه السّلام با دلائل و معجزات امامتش روشن گشت تعداد بسيار كمى بر امامت عبد اللَّه باقى ماندند كه مشهور بفطحى شدند اين لقب را از آن جهت بايشان دادند كه عبد اللَّه پاهايش دراز بود بعضى گفتهاند كسى كه مردم را دعوت بامامت عبد اللَّه ميكرد نامش عبد اللَّه بن افطح بود ، به اين جهت فطحى لقب يافتند .
اسحاق بن جعفر فرزند ديگر حضرت صادق بسيار دانا و صالح و پرهيزكار و كوشا در عبادت بود مردم از او حديث و آثارى نقل نمودهاند او معتقد بامامت برادرش موسى بن جعفر عليه السّلام بود خودش حديث تصريح بامامت آن حضرت را از پدرش نقل كرده .
محمّد بن جعفر يكى ديگر از فرزندان امام صادق مردى شجاع و سخاوتمند بود يك روز در ميان روزه ميگرفت و در قيام با شمشير هم عقيده با زنديها بود همسرش خديجه دختر عبد اللَّه بن حسن ميگفت هرگز محمّد از خانه خارج نشد با لباسى جز اينكه آن لباس را به ديگرى بخشيد هر روز يك گوسفند براى مهمانان خود ميكشت .
در سال 199 در مكه زمان مأمون خروج كرد پيروان زيد كه مشهور
بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام جعفر صادق ع ) ( فارسي ) — صفحة 217
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢١٧