كفايت مىنمود در اينكه او دوستداشتنىترين خلق در پيشگاه خداى تعالى و پاداش او نزد خدا بيش از همه و نزديكترين آنها و عملش برترين آنان در پيشگاه او باشد .
و در سخن جابر بن عبد اللّه انصارى - هنگامى كه از او دربارهء امير مؤمنان عليه السّلام سؤال شد - : « او برترين مردمان است و كسى جز كافر در او شك نمىكند » دليل روشنى است بر آنچه كه بيان داشتيم . و جابر اين سخن را در روايتى با سندهايى متصل و پيوسته كه نزد اهل نقل [ حديث ] شناخته شده مىباشد ، گفته است .
و دلايل بر اينكه امير مؤمنان عليه السّلام برترين مردم پس از پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است ، فراوان بوده كه اگر مىخواستيم به نقل آنها بپردازيم ، نياز به كتاب جداگانهاى بود ، و آنچه ما دربارهء آن به ذكر روايت و خبر پرداختيم ، قانعكننده است در آنچه كه قصد اختصار و بيان آن در حدّ اين كتاب نمودهايم .
فصل محبت على عليه السّلام نشانهء ايمان و بغضش نشانهء نفاق است
* ابوبكر محمد بن عمر معروف به ابن جعابى حافظ ، از محمد بن سهل بن حسن ، از احمد بن عمر دهقان ، از محمد بن كثير ، از اسماعيل بن مسلم ، از اعمش ، از عدى بن ثابت ، از زرّ بن حبيش گفت : امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السّلام را بر منبر ديدم و شنيدم كه مىفرمود : قسم به آنكه دانه را شكافت و خلق را آفريد ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به من عهد فرمود كه دوست نمىدارد تو را مگر مؤمن و دشمن نمىدارد تو را جز منافق .
* ابوعبيد اللّه محمد بن عمران مرزبانى ، از عبد اللّه بن محمد بن عبد العزيز بغوى ، از عبيد اللّه بن عمر قواريرى ، از جعفر بن سليمان ، از نضر بن حميد ، از ابى الجارود ، از حارث همدانى گفت : على عليه السّلام را ديدم كه آمد تا بر بالاى منبر رفت ، پس حمد خداى را به جا آورده و او را ستود ، سپس فرمود : حكمى است كه خداى عز و جل بر زبان پيامبر امّى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم حكم فرموده كه مرا دوست نمىدارد مگر مؤمن و دشمن نمىدارد مگر منافق ، و هركه دروغ پندارد زيانكار است .