فصل [ جنگ حنين ]
سپس جنگ حنين رخ داد كه ويژگى مهم آن اين بود كه عدّهء بسيار زيادى همراه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بودند ، آن حضرت با ده هزار نفر از مسلمانان به سوى قبيلهء حنين به راه افتادند ، و بيشتر آنان به خاطر تعداد فراوان نيرو و توشه و سلاح خود گمان مىكردند كه شكستناپذيرند .
ابو بكر نيز در آن روز از كثرت نيرو شادمان شده بود و گفت : ما امروز نگرانى بابت كمى نيرو نداريم و شكست نخواهيم خورد . امّا فرجام كار بر خلاف تصورشان بود و ابو بكر به خاطر عجبش به لشكريان ، آنان را چشم كرد .
وقتى كه مسلمانان رو در روى مشركان قرار گرفتند ، طولى نكشيد كه همگى پاى به فرار گذاشتند و كسى از آنان همراه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نماند جز ده نفر كه نه تن از آنان از بنى هاشم و دهمين نفر ايمن پسر ام ايمن بود ، آنگاه ايمن - كه رحمت خدا بر او باد - كشته شد و نه نفر از بنى هاشم پايدارى كردند تا اينكه فراريان يكى پس از ديگرى نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بازگشتند و به هم پيوستند و بر مشركان يورش بردند .
دربارهء شادمانى ابو بكر از كثرت لشكريان و ماجراى آن روز ، خداوند متعال چنين فرمود :
وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ * ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ
« 1 » يعنى امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السّلام و هشت تن ديگر از بنى هاشم كه با او استقامت ورزيدند :
عباس بن عبد المطلب از سمت راست پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ؛ فضل بن عباس بن عبد المطلب از سمت چپ او ؛ ابو سفيان بن الحارث كه زين پيامبر را از پشت مركبش نگه داشته بود ؛ امير مؤمنان عليه السّلام كه با شمشير در اطراف پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بود ؛ نوفل بن حارث ، ربيعة بن حارث ،
هامش
( 1 ) . سورهء توبه : 25 و 26 . « و در جنگ حنين كه به بسيارى لشكر اسلام فريفته و مغرور شديد ، پس آن لشكر بسيار به كار شما نيامد و زمين بدان فراخى بر شما تنگ شد تا آنكه همه رو به فرار نهاديد . آنگاه خداوند وقار و سكينهء خود را بر رسول خود و بر مؤمنان نازل فرمود » .