بكشند .
المِنْحَات - ج مَنَاحِيت [ نحت ] : تيشهء تراشيدن .
المِنْحار - [ نحر ] : كريم و بخشنده ، آنكه براى ميهمانان خود شتران بسيار قربانى كند ، ميهماندار و ميهماننواز .
المِنْحَاز - [ نحز ] : هاون .
المُنَحِّب - [ نحب ] : فا ؛ « سَيْرٌ مُنَحِّبٌ » : راه رفتن تند و سريع .
المِنْحَة - ج مِنَح : عطا و بخشش ، - المَدْرسيَّة : هزينهء كمك تحصيلى به دانش آموزان يا دانشجويان .
المِنْحَت - ج مَنَاحِت [ نحت ] : ابزار تراش .
المُنْحَدَر - سرازيرى ، سراشيبى .
المَنْحَر - [ نحر ] : جاى قربانى كردن از گلوگاه دام ، كشتارگاه .
المُنْحَرِف - [ حرف ] : فا ؛ « شِبْه المُنْحَرِف » :
به واژهء شِبْه مراجعه شود .
المُنْحَطَة - [ نحط ] : ماده شتر يا اسب كه به بيمارى درد سينه دچار باشند .
المُنْحَنَى - [ حنو ] : پيچ و خم دره .
المَنْحُور - ج مَنَاحِير [ نحر ] : بالاى سينه .
المَنْحُوز - [ نحز ] : « بعيرٌ مَنْحُوزٌ » : شترى كه به بيمارى گرفتگى سينه و سرفه دچار شده باشد .
المَنْحُوس - [ نحس ] : نحس و بد يُمن .
المَنْحُوْطَة - [ نحط ] : مرادف ( المُنْحَطَة ) است .
المَنْحُوف - [ نحف ] : آنكه در خلقت وى لاغرى و كم گوشتى باشد .
المِنْخَاب - ج مَنَاخِيب [ نخب ] : ناتوانى كه در او خيرى نباشد .
المِنْخَار - ج مَنَاخِير [ نخر ] ( ع ا ) : بينى . اين كلمه در زبان متداول رايج است .
المُنْخُر - ج مَنَاخِر [ نخر ] ( ع ا ) : بينى .
المَنْخَر - ج مَنَاخِر [ نخر ] ( ع ا ) : بينى .
المَنْخِر - ج مَنَاخِر [ نخر ] ( ع ا ) : مرادف ( الْمَنْخَر ) است .
المِنْخَر - ج مَنَاخِر [ نخر ] ( ع ا ) : مرادف ( الْمَنْخَر ) است .
المِنْخِر - ج مَنَاخِر [ نخر ] ( ع ا ) : مرادف ( الْمَنْخَر ) است .
المِنْخَس - ج مَنَاخِس [ نخس ] : سيخ ، سيخانك .
المُنْخَع - [ نخع ] ( ع ا ) : مفصل ميان گردن و سر ، جاى بريدن نخاع .
المُنْخَفَض - ج مُنْخَفَضات [ خفض ] :
گودالها و فرو رفتگيهاى زمين كه معمولًا پر از آب است .
المُنْخُل - ج مَنَاخِل [ نخل ] : الك .
المَنْخَل - ج مَنَاخِل [ نخل ] : مرادف ( المُنْخُل ) است .
المَنْخُوب - [ نخب ] : اسم مفعول است ، كسى كه از فرط لاغرى گوشت بر تن او نمانده است ، مرد ترسو و بزدل .
المَنْخُور - ج مَنَاخِير [ نخر ] ( ع ا ) : مرادف ( المَنْخَر ) است .
المَنْخُوس - [ نخس ] : مفع ، ؛ « بعيرٌ مَنْخُوس » :
شترى كه به بيمارى گَرى دچار باشد .
المُنَدَّى - [ ندو ] : جاى دوانيدن اسبها تا اينكه عرق كنند .
المَنْدَب - ج مَنَادِب [ ندب ] : گريه و زارى براى مرده .
المِنْدَبَى - [ ندب ] : آنكه نيازمنديهاى مردم را بسرعت بر آورده كند .
المَنْدَرِين - ( ن ) : نارنگى كه در زبان متداول به آن يوسف افندى گويند .
المِنْدَغ - [ ندغ ] : مردى كه با نيزه و يا گفتار خود طعنه زند .
المِنْدَغَة - [ ندغ ] : سفيدى بيخ ناخن .
المِنْدَف - [ ندف ] : ابزار پنبه زنى .
المِنْدَفَة - [ ندف ] : مرادف ( المِنْدَف ) است .
المُنْدَفِع - [ دفع ] : فا ، با غيرت ، احساساتى ، آنكه به تندى به خشم در آيد .
المَنْدَل - ج مَنَادِل [ ندل ] : چوب بخور خوشبو ، كفش ؛ « ضَرْبُ المَنْدَل عندَ اصحابِ التَّعْزيم » : گونه اى ورد يا افسون كه افسونگر خطى دائره مانند بر روى زمين بكشد و افراد در ميان آن بنشينند آنگاه به احضار ارواح و استفسار از آنها بپردازند .
المِنْدَل - ج مَنَادِل [ ندل ] : دستمال ، دزد زبردست .
المَنْدَم - [ ندم ] : پشيمانى .
المَنْدَمَة - [ ندم ] : آنچه كه باعث پشيمانى شود .
المَنْدُوب - [ ندب ] : مفع ، نمايندهء تام الاختيار ، نمايندهء روزنامه يا گروه يا مجلس .
المَنْدُوحَة - [ ندح ] : فراخى و مجال ؛ « لَكَ عن هذا الأمر مَنْدُوحَةٌ » : براى اين كار فرصت بسيار دارى و مىتوانى آن را رها كنى ؛ « لا مَنْدُوحةَ له عن ذَلِكَ » : از آن بىنياز نيست ؛ « ارْضٌ مَنْدُوحةٌ » : سرزمين فراخ و دور .
المُنْدِيَة - ج مُنْدِيَات [ ندو ] : سخن يا گفتارى كه باعث عرق پيشانى از شرم شود .
المَنْدِيل - ج مَنَادِيل [ ندل ] : مرادف ( المِنْدِيل ) است .
المِنْدِيل - ج مَنَادِيل [ ندل ] : روسرى زن و گاهى مرد بر سر خود مىبندد ، دستمال يا حوله كه با آن صورت را خشك كنند .
مُنْذُ - مرادف كلمهء ( مُذ ) است ، از زمانيكه ؛ « مُنْذُ الآن » : از هم اكنون ، « مُنْذُ الْيوم » : از امروز .
المُنْذِر - [ نذر ] : فا ، ترساننده .
المِنْزَحَة - ج مَنَازح [ نزح ] : دلو و مانند آن كه در چاه فرو مىبرند .
المَنْزَع - ج مَنَازع [ نزع ] : كشيدن چيزى تا حد نهايت .
المِنْزَع - [ نزع ] : تيرى كه در پرتاب كردن دور برد باشد ، بسيار كشانندهء چيزى .
المَنْزَعة - [ نزع ] : آنچه كه انسان از رأى و امر و تدبير خود بدان رجوع كند ، همّت .
المَنْزِعَة - [ نزع ] : مرادف ( المَنْزَعَة ) است .
المِنْزَعَة - [ نزع ] : چوبى پهن كه با آن عسل چينند ، خصومت و دشمنى .
المِنْزَفَة - [ نزف ] : آنچه كه با آن از چاه