ميان هر چيزى ؛ « مُنْتَصَفُ الطَّريق » نيمهء راه ، « مُنْتَصَفُ النّهار » : ظهر ، نيم روز .
المُنْتَطِق - [ نطق ] : مرد عاليقدر و گرامى .
المُنْتَعِت - [ نعت ] من الخيل : اسبى كه برنده شده و همواره نام آن بر سر زبانها باشد .
المُنْتَفِج - [ نفج ] : اسم فاعل است ؛ « بَعِيرٌ مُنْتَفِجٌ » : شترى كه دو پهلويش بر آمده باشد .
المُنْتَفَذ - [ نفذ ] : فراخى و گشايش .
المُنْتَفِش - [ نفش ] : اسم فاعل است ، زخم آماسيده و نرم ؛ « انْفٌ مُنْتَفِش » : بينى كوتاه و گرد و سوراخ درشت .
المُنْتَقَد - [ نقد ] : مصدر ميمى است به معناى انتقاد .
المَنْتَن - [ نتن ] : واحد ( المَنَاتِن ) است و به معناى جاى بد بو مىباشد .
المُنْتِن - [ نتن ] : آنچه كه بد بو باشد .
المِنْتِن - [ نتن ] : مرادف ( المُنْتِن ) است .
المُنْتَهَى - [ نهي ] : پايان ؛ « بمُنْتَهى الشدَّةِ » :
در نهايت سختى ؛ « فى مُنْتَهى الدِّقَّةِ » : در نهايت دقت .
المُنْتَهَب - [ نهب ] : مصدر ميمى است به معناى چپاول و غارت ، جاى چپاول .
المَنْتُوجَة - [ نتج ] : « بَهِيمَةٌ مَنْتُوجَة » : به ستور توجه داشت تا وضع حمل كرد .
المِنْتِين - ج مَنَاتِين [ نتن ] : مرادف ( المُنتِن ) است به معناى بد بو .
المِنَثّ - [ نثّ ] : آنكه بسيار سخن و راز را افشا كند .
المِنْثار - [ نثر ] : درخت نخلى كه خرماى نارس آن پراكنده شود .
المِنَثَّة - ج مَنَاثّ و مِنَثَّات [ نثّ ] : پارچه اى پشمى كه زخم را با آن روغن مالى كنند .
المِنْثَر - [ نثر ] : آنكه رازها را بسيار اشاعه دهد .
المُنَثَّر - [ نثر ] : مفع ، ناتوانى كه در او خيرى نباشد ، و در زبان متداول به معناى پارچه اى كه داراى نقش رنگارنگى است و اغلب ثاء را تاء مىخوانند و مىگويند ( المُنَتَّر ) .
المِنْثَلَة - [ نثل ] : زنبيل ، ساك دستى .
المُنْثَلِم - [ ثلم ] : فا : « مُنْثَلِمُ الصّيتِ » : مرد بدنام و مُفْتَضَح .
المَنْثُور - [ نثر ] : مفع ، - ن : نام گياهى است كه داراى گلهاى خوشبو است ، ، - مِنَ الْكَلَام : نثر است بر خلاف شعر و نظم .
المَنْثُورَة - [ نثر ] ( ن ) : واحد ( المَنْثُور ) است .
المَنْجَى - ج مَنَاجٍ [ نجو ] : جاى رهائى ، زمين مرتفع و بلند .
المِنْجَاب - ج منَاجِيب [ نجب ] : آنكه فرزندان خوب و نجيب تربيت كند ( اين كلمه در مذكر و مؤنّث يكسان به كار برده مىشود ) .
المَنْجَاة - ج مَنَاجٍ [ نجو ] : وسيله نجات و رهائى .
المِنْجَاد - [ نجد ] : « رجُلٌ مِنْجَادٌ » : آنكه بمردم بسيار يارى دهد .
المِنْجَاش - [ نجش ] : آنكه شكار را بر انگيزد تا از برابر شكارچى بگذرد .
المُنْجِب - ج مَنَاجِب [ نجب ] : مرادف ( المِنْجَاب ) است .
المُنْجِبَة - [ نجب ] : مؤنث ( المُنْجب ) است .
المُنْجِح - ج مَنَاجِح و مَنَاجِيح : آنكه حاجت و نياز او برآورده شده باشد .
المِنْجَد - ج مَنَاجِد [ نجد ] : تپه ، زينت آلاتى كه زنان از گردن تا زير پستان بر خود بياويزند .
المِنْجَدَة - ج مَنَاجِد [ نجد ] : چوبدستى كه با آن ستور را راه برند ، چوب يا ابزارى كه با آن پشم و مانند آن را زنند و پاك نمايند .
المَنْجَر - [ نجر ] : مقصدى كه به راه آن هدايت شوند .
المِنْجَر - [ نجر ] : آنكه شتران را بسرعت راه برد ، ابزار نجارى .
المِنْجَرَة - [ نجر ] : سنگ گداخته اى كه با آن آب را گرم كنند .
المِنْجَرِد - [ جرد ] : شخص بى موى .
المِنْجَش - [ نجش ] : عيبجوى مردم و آشكار كنندهء عيبهاى آنان ؛ « رَجُلٌ مِنْجَشٌ » : آنكه شكار را بر انگيزد تا از جلوى شكارچى بگذرد و شكار شود .
المَنْجَع - [ نجع ] : جاى پر آب و علفى كه مردم رو بسوى آن كنند .
المِنْجَف - [ نجف ] : زنبيل .
المِنْجَل - [ نجل ] : داس كشاورزى ، مردى كه فرزندان بسيار دارد ؛ « سنان مِنجَلٌ » :
نيزه اى كه زخم فراخ ايجاد كند .
المَنْجَلِيق - منجنيق .
المَنْجَم - [ نجم ] : جاى خروج ، معدن ، راه روشن .
المِنْجَم - [ نجم ] : شاهين ترازو .
المُنَجِّم - [ نجم ] : ستاره شناس ، آنكه از روى حساب ستارهها ادعاى پيشگوئى و طالع بينى نمايد . اين دانش را ( عِلْمُ التّنجِيم ) نامند .
المَنْجَنِيق - ج مَجَانِق و مَجَانِيق و مَنْجَنِيقَات : منجنيق كه در اصطلاح نظامى با آن موشك پرتاب كنند ( اين كلمه يونانى است ) .
المَنْجُود - [ نجد ] : مفع ، غمگين ، اندوهگين ، هلاك شونده .
المَنْجُور - [ نجر ] : مفع ، قرقرهء چاه ، - و در اصطلاح نجاران شامل چيزهائى در داخل خانه از قبيل درب بزرگ و يا كلون درب مىباشد .
المَنْجُوش - [ نجش ] : « قولٌ مَنْجُوشٌ » : گفتار مردود و تكذيب شده .
المَنْجُوف - [ نجف ] : مفع ، تيرى كه پيكان آن پهن باشد ، ظرفى كه درون آن فراخ باشد ، قبرى كه درون آن گشاد باشد ، مرد ترسو .
المِنْجَيْرَة - [ نجر ] ( مو ) : ني لبك كه با آن نغمه سرايند . اين كلمه در زبان متداول رايج است .
مَنَحَ - - مَنْحاً ه الشيءَ : آن چيز را به او عطا كرد ، - ه الناقةَ و كُلِّ ذاتِ لَبَنٍ : بچهء ماده شتر يا ساير حيوانات شير ده را به او واگذار كرد .
المَنْحَاة - ج مَنَاحٍ [ نحي ] : آبراههء پيچ و خم دار ، راه آب جوى يا آبى كه از چاه