يكى پس از ديگرى مبلغ را پائين آورند تا با كمترين نرخ مورد اجرا و اقدام قرار گيرد و عكس اين عمل را مزايده نامند .
المُنَاقِل - [ نقل ] : « فرسٌ مُنَاقِلٌ » : اسبى كه تيزتك باشد .
المُنَاقَلَة - [ نقل ] : مص ، رجوع و نقل احاديث و نوشتهها .
المَنَاقِيش - [ نقش ] : خميرى كه بر آن نقش و نگار كنند و با روغن و ادويه آن را بپزند .
المَنَاكِب - [ نكب ] في ريش الطائر : چهار پر از پرهاى پرنده كه پس از قوادم آن قرار دارد ( مفرد ندارد ) .
المَنَاكِير - [ نكر ] : مرادف ( المُنْكَرات ) است .
المَنَال - [ نيل ] : نائل شدن ؛ « صَعْبُ المَنالِ » :
چيزى كه سخت بدست مىآيد . متضاد اين تعبير « قريبُ او سَهْل المَنالِ » : آسان بدست مىآيد ؛ « لا ينالُ منه مَنَالًا » : در آن اثر ندارد .
المَنَام - ج مَنَامَات - [ نوم ] : خواب ، خوابگاه ، رؤيا ، جاى هموار كه آب در آن متوقف شود .
المَنَامَة - [ نوم ] : خوابگاه ، لباس خواب ، گور .
المُنَامِس - [ نمس ] : شكارچى كه در كمين باشد ، كسى كه محرمانه يا در گوشى با ديگرى سخن گويد .
المَنَّان - [ منّ ] : آنكه بسيار بخشش و احسان كند ، از اسماء اللَّه تعالى است ، آنكه چيزى ندهد مگر آنكه منت گذارد .
المَنَّانَة - [ مَنّ ] : مؤنث ( المَنّان ) است .
المُنَاهَدَة - [ نهد ] : مص ، دشمنى و مخاصمت .
المُنَاهَزَة - [ نهز ] : مص ، مسابقه .
المَنَاهِي - [ نهي ] : « مَنَاهي الشرْعِ » : آنچه كه شرع آن را منع كرده باشد .
المُنَاوَرَات - [ نور ] ( ا ع ) : مانورهاى نظامى ، چاره جوئيهاى سياسى .
المُنَاوَرَة - [ نور ] : مص ، وسيله اى براى رسيدن بهدف معينى ؛ « مُنَاوَرة دبلوماسِيَّة » : كوششهاى ديپلماتيك ، مانور نظامى .
المُنَاوَلَة - [ نول ] : مص ، و در نزد مسيحيان نوعى مراسم دينى و مذهبى است .
المُنَايَرَة - [ نير ] : شرّ ؛ « بينهم مُنَايَرَةٌ » : ميان آنها شرّى است .
المَنْأَى - [ نأي ] : جاى دور ؛ « كان بمَنْأى عن » : او از . . . دور بود ، دخالتى در آن نداشت .
المِنْبَات - [ نبت ] : زمين پر از گياه .
المَنْبِت - بكسر الباء شذوذاً و القِيَاس أن تُفْتَح الباء ، ج مَنَابِت [ نبت ] : كشتزار .
المِنْبَج - [ نبج ] : آنكه هر چه وعده دهد وفا نكند .
المِنْبَذَة - ج مَنَابِذ [ نبذ ] : بالش .
المِنْبَر - ج مَنَابِر [ نبر ] : منبر ، جايگاه بلندى كه بر آن سخنران يا واعظ با مردم سخن گويد .
المُنَبَّرة - [ نبر ] : « قصائِدٌ مُنَبَّرَةٌ » : شعرهائى كه قافيهء آن همزه باشد .
المُنْبَسِط - [ بسط ] : پخش شده ، كشيده شده ، خوشحال .
المَنْبِض - ج مَنَابِض [ نبض ] ( طب ) : موضعى از بدن كه پزشك براى تشخيص ضربان قلب آن را با دست مىگيرد .
المِنْبَض - ج مَنَابِض [ نبض ] : كمان پنبه زنى .
المَنْبَع - ج مَنَابع [ نبع ] : چشمهء آب ، ؛ « مَنْبَع بترول » : چاه نفت .
المُنَبِّه - [ نبه ] : فا ، - ج مُنَبِّهات : ساعت زنگدار ، و در علم پزشكى به معناى ماده ايست نشاط آور براى اعضاى بدن .
المَنْبَهَة - [ نبه ] : آنچه كه باعث توجه و آگاهى بر چيزى شود .
المَنْبُوت - [ نبت ] : « بَقْلٌ مَنْبُوتٌ » : دانههاى روئيده شده از زمين .
المَنْبُوح - [ نبح ] : آنكه مورد دشنام و ناسزاگوئى قرار گرفته باشد .
المَنْبُوذ - [ نبذ ] : مفع ، زنا زاده يا بچهء سر راهى كه مادرش او را رها كند .
المَنْبُورَة - [ نبر ] : « قصائد مَنْبُورَة » : مرادف ( مُنَبَّرة ) است .
المَنْبُوه - [ نبه ] : « رجُلٌ مَنْبُوه الاسم » : مرد معروف و بلند آوازه .
المُنَّة - ج مُنَن [ منّ ] : ناتوانى ، نيرو و توانائى .
المِنَّة - [ منّ ] : مص ، - ج مِنَن : احسان و بخشش ، اسم است از ( مَنَّ عليه ) يعنى با او نيكى و احسان نمود .
المِنْتَاخ - [ نتخ ] : موچين ، موكن .
المِنْتَاش - [ نتش ] : موچين ، قيچى جرّاحى .
المِنْتَاف - [ نتف ] : موچين .
المِنْتَاق - [ نتق ] : من النساءِ أو من النوق : زن يا ماده شترى كه بچههاى زياد داشته باشد .
المُنْتَأَى - [ نأي ] : جاى دور .
المَنْتِج - [ نتج ] : هنگام زايش حيوانات و بهائم .
المُنْتَجَات - [ نتج ] : محصولات و غلات ؛ « مُنْتَجاتُ زراعيّة » : فرآوردهاى كشاورزى .
المِنْتَجَة - [ نتج ] : دُبُر و تهيگاه .
المُنْتَجَع - [ نجع ] : جاى آباد و خرّم كه مردم بدان آهنگ كنند .
المَنْتِح - ج مَنَاتِح [ نتح ] : جاى بيرون آمدن عرق از پوست بدن .
المُنْتَحَر - [ نحر ] : راه آشكار و هموار .
المُنْتَخَبَات - [ نخب ] : برگزيدهها .
المُنْتَدَى - [ ندو ] : باشگاه ، انجمن .
المُنْتَدَح - [ ندح ] : فراخ و فسيح ؛ « لَكَ عَنْ هذا الأمر مُنْتَدَحٌ » در اين باره مجال كافىدارى و مىتوانى از آن صرفنظر كنى ؛ « لَكَ مُنْتَدَحٌ فى البلادِ » : راه فراخ و پهناور در هر كجاى كشور كه بخواهى دارى .
المُنْتَزَح - [ نزح ] : دورى ، فاصله گرفتن .
المُنْتَزِي - [ نزو ] : آنكه بسيار پرش كند .
المُنْتَصَى - [ نصو ] : جاى نزديك شدن و بهم پيوستن دو درّه ، بالاترين موضع دو درهء متصل به يكديگر .
المُنْتَصَف - [ نصف ] : « مُنْتَصَفُ الشيءِ » :