المَذَاق - [ ذوق ] : طعم چيزى ، مزه .
المَذَّاق - [ مذق ] : آنكه دوستى او ناپايدار است .
المُذَاكَرَة - [ ذكر ] : گفتگو و مشاورت .
المُذَال - [ ذيل ] : « ثوبٌ مُذَالٌ » : جامهء بلند ، دامن بلند .
المَذْأَبَة - [ ذأب ] : « أرضٌ مَذْأَبَةٌ » : زمين پر از گرگ .
المِذَبّ - [ ذبّ ] : مرادف ( الذَّبَّاب ) است به معناى بسيار حمايت كننده .
المِذَبَّة - ج مِذَبَّات و مَذَابّ [ ذبّ ] :
مگس پران .
المَذْبَح - ج مَذَابِح [ ذبح ] : جاى ذبح و قربانى ؛ « مذابح الكنائس » : قربانگاه كليسا .
المِذْبَح - ج مَذَابح [ ذبح ] : كارد يا ابزارى كه با آن ذبح كنند .
المَذْبَحَة - ج مَذَابح [ ذبح ] : كشتار مردم بيشمار كه از خود نتوانند دفاع كنند .
المُذَبْذِب - [ ذبذب ] : دودل ، متردد .
مَذِحَ - مَذَحاً : دو ران يا دو بيضه يا دو لمبر او بهم سائيده شد و يا عرق كردند و در نتيجه سوزش و التهاب در آنها ايجاد شد .
المَذَح - مصدر است ، عسلى است در گل انار دشتى .
المُذْخِر - [ ذخر ] ( ا ع ) : كسى كه ابزار جنگى را در ارتش توزيع مىكند .
المَذْخَر - ج مَذَاخِر [ ذخر ] : جاى اندوختن و پس انداز .
مَذِرَ - - مَذَراً تِ البيضةُ : تخم مرغ فاسد شد ، - تْ نفسُه او مِعْدَتُه : حال او يا معدهء او بهم خورد ، - الرَّجُلُ : به آبريزگاه بسيار رفت و آمد كرد .
مَذَّرَ - تَمْذِيراً [ مذر ] الشيءَ : آن چيز را پراكنده و پخش كرد .
المَذَر - مص ؛ « تفرّقَ القومُ شَذَرَ مَذَرَ » : آن قوم بهر سو متفرق شدند .
المَذِر - گنديده و پليد ، فاسد .
المِذْرَى - ج مَذَارِ [ ذرو ] : چنگال ، دو شاخه كه با آن گندم را از كاه جدا مىكنند .
المِذْرَاة - ج مَذارٍ [ ذرو ] : مرادف ( المِذرَى ) است .
المِذْراع - [ ذرع ] : واحد ( المَذَارِع ) و ( المَذَاريع ) است .
المِذْرَب - [ ذرب ] : زبان .
المَذِرَة - مؤنث ( المَذِر ) است ؛ « بيضةٌ مُذِرَةٌ » :
تخم مرغ فاسد .
المِذَرَّة - [ ذرّ ] : ابزار بذر افشاني و مانند آن .
المُذَرَّح - [ ذرح ] : « لبنٌ أو عسلٌ مُذَرَّح » : شير و يا عسل كه آب در آن بسيار باشد .
المُذَرَّع - [ ذرع ] : مفع ، - من النّاس : مردى كه مادرش بزرگوارتر از پدرش باشد .
المَذْرَف - [ ذرف ] : واحد ( المَذَارف ) است .
المَذْرُوف - [ ذرف ] : اشك سرازير شده .
مَذَعَ - - مَذْعاً و مَذْعَةً لفلانٍ : برخى از خبرها را به او گفت و برخى ديگر را مورد كتمان قرار داد ، - الضَّرعَ : نيمى از شير پستان را دوشيد ، - يميناً : سوگند خورد ، - تِ المياه :
آبها از بالاى كوهستان جارى شدند .
المِذْعَان - [ ذعن ] : رام و مطيع .
المَذْعُور - [ ذعر ] : ترسو .
مَذَقَ - - مَذْقاً اللبنَ : شير را با آب مخلوط نمود ، - فلاناً او لفُلانٍ : او را شير مخلوط با آب نوشانيد ، - الودَّ : دوستى را به كدورت تبديل نمود .
المَذْق - مص ، شير مخلوط با آب .
المَذِق - آنچه كه با آب مخلوط باشد ؛ « رَجُلٌ مَذِقٌ » : دلتنگ .
المَذْقَة - شير مخلوط به آب .
المِذْكار - [ ذكر ] : زنيكه معمولًا فرزند پسر مىآورد و همچنين مردى كه داراى فرزند پسر مىباشد ؛ « ارْضٌ مِذْكارٌ » : زمينى كه در آن بقولات خشن و غير قابل خوردن مىرويد .
المُذْكِر - [ ذكر ] : زنيكه پسر مىزايد ؛ « طريقٌ مُذْكِرٌ » : راه ترسناك ؛ « داهيةٌ مُذكر » : بلاى سخت ؛ « يومُ مذكِرٌ » : روز هولناك .
المُذَكَّر - [ ذكر ] : جنس نر ، - من السّيوف :
شمشير آبديده ؛ « طريق مُذَكَّر » راه ترسناك ؛ « يومٌ مُذَكَّرٌ » : روز هولناك . اين كلمه ضدّ ( المؤنث ) است .
المُذَكَّرَة - ج مُذَكَّرات [ ذكر ] : دفتر يادداشت روزانه در يكسال ؛ « مُذَكَّرَة الاتهام » : اعلام جرم عليه متهم از سوى دادستانى كل ؛ « مُذَكَّرَةُ شفاهيَّة » : تذكَّر كتبى بدون امضاء كه نمايندهء سياسى دولتى به يك دولت بيگانه تحويل مىدهد .
المَذكُور - [ ذكر ] : نامبرده ، مشار اليه .
المُذْكِي - [ ذكو ] : من الخيل ، ج مَذَاكِ : اسبى كه رشد آن كامل و نيرومند شده است ، - من السّحاب : ابر پر باران .
المُذَكِّي - [ ذكو ] من الخيل ، ج مُذَكَّيَات :
مرادف ( المُذْكِي ) است ، - من السّحاب :
مرادف ( الْمُذكى ) .
مَذِلَ - - مَذَلا تْ رِجْلُه : پاى او خواب رفت ، پايش سِر شد .
المَذْل - سِر شدن و بيحالى .
المُذَلَّق - [ ذلق ] : چيز نوك تيز يا لبه تيز ، شير مخلوط با آب .
المُذَلَّل - [ ذلّ ] : مفع ؛ « طريقٌ مُذَلَّلُ » : راه اسفالت شده و هموار .
المُذَلَّلَة - [ ذلّ ] : « شجرةٌ مُذَلَّلَة » : درختى كه در دسترس همه مردم است .
المُذِمّ - [ ذمّ ] : ساكن و بيحركت ؛ « امْرٌ مُذِمٌّ » : كار معيوب ، امر نامطلوب .
المَذَمَّة - [ ذمّ ] : مص ، نكوهش ، حق و حُرمت .
المُذَمَّم - [ ذمّ ] : نكوهيده .
المَذْمُوم - [ ذمّ ] : مفع ، معيوب ، مورد مؤاخذه .
المُذْنِب - [ ذنب ] : گناهكار .
المِذْنَب - [ ذنب ] : دمُ بلند ، آبراه و جويبار باريك ، چمچه .
المُذَنَّب - [ ذنب ] : آنچه كه دُم دارد ؛ « نجمٌ مُذَنَّبٌ » : ستارهء دنباله دار .
المِذْنَبَة - [ ذنب ] : چمچه .
المُذْهَب - [ ذهب ] : مُطلا ، زراندود .