كادَ - - كَوْداً و مَكَاداً و مَكَادَةً [ كود ] : به آن كار نزديك شد ولى آن را انجام نداد مانند ( كادَ يَضْرِبُ ) : نزديك بود بزند ولى نزد . اين كلمه از افعال مقاربه است و به ندرت خبر آن با ( انْ ) مىآيد و گاهى به معناى ( ارَادَ ) يعنى خواست مىآيد ، - - كَوْداً ه : او را منع نمود .
كادَ - - كَيْداً [ كيد ] ه : او را با حيله فريب داد ، به او فريب دادن آموخت ، با او جنگيد ، بدخواه او شد ، - لِفُلانٍ : به فلانى حيله زد : « فُلانُ يَكِيدُ امْراً مَا أَدْرِى مَا هُوَ » : فلانى به دنبال حيله ايست كه نمىدانم چيست ، - الشَّيءَ : در آن چيز چاره جويى كرد ، - بنفسِه : هنگام جان كندن به سختى نفس كشيد ، - الزَّندُ : آتش زنه آتش بيرون داد .
الكادِس - ج كَوَادِس : آنچه كه بر اثر عطسه و جز ان از بينى و دهان بيرون آيد و در هوا پخش شود .
كادَمَ - مُكادَمَةً [ كدم ] تِ الدابَّةُ الحشيشَ :
سُتور نتوانست گياه بخورد .
كاذَبَ - كِذَاباً و مُكَاذَبَةً ه : به او گفت « دروغ گفتى » .
الكاذِب - ح كَذَبة و كُذَّاب و كُذَّب : فا ، دروغگو .
الكاذِبَة - ج كاذِبَات و كَوَاذِب : مؤنّث ( الْكاذِب ) است ، دروغ .
كارَ - - كَوْراً [ كور ] العامة و نحوَها على رأسه :
عمامه و مانند آن را دور سر پيچيد ، - الْحَمَّالُ الكَارَةَ : بار بر كوله بار را بر پشت خود حمل كرد ، - الأَرْضَ : زمين را كند ، - فى مِشْيَتِه : در راه رفتن خود شتاب كرد ، - كِياراً الفَرَسُ ذَنَبَه : اسب در حال دويدن و خيزش دم خود را بالا برد .
الكار - ج كارَات : گونه اى كشتى ، - عِنْدَ الْعامَّة : و در زبان متداول صنعت و حرفه است ، اين واژه فارسى است .
كارَى - مُكَارَاةً و كِرَاءً [ كري ] ه الدابَّةَ أو الدارَ :
سُتور يا خانه را به او اجاره داد .
كارَبَ - مُكَارَبَةً و كِرَاباً [ كرب ] ه : به او نزديك شد .
الكارَة - ج كارَات [ كور ] : اندازهء معينى از آذوقه يا گندم ، طَبَقى كه بر روى آن خمير نان را قبل از زدن به تنور پهن كنند ، - مِنَ الثّياب : جامه در قطعات متعدد كه گازر درهم پيچد و بر پشت حمل كند .
الكارِث - آنچه كه باعث غم و اندوه سخت باشد .
الكارِثَة - ج كَوارِث : مؤنث ( الكارِث ) است ، بلاى سخت .
الكارِز - واعِظ مسيحى كه به انجيل بشارت دهد .
الكارِع - فا ، هر فرو رونده در آب چه بنوشد و چه ننوشد .
الكارِعَات - نخلهائى كه در كنار آب روئيد شده باشند .
الكارِعَة - ج كارِعَات : مؤنّث ( الكَارع ) است .
كارَمَ - مُكَارَمَةً [ كرم ] ه : در بخشش و كَرَم بر او مُباهات كرد ؛ « كارَمْتُ فُلاناً » : به او چيزى ارمغان كردم تا مرا پاداش دهد .
الكاره - آنكه چيزى را نپسندد .
الكارُوز - مُرادف ( الكارِز ) است .
كازَ - - كَوْزاً [ كوز ] : با كوزه آب آشاميد ، - الشَّيءَ : آن چيز را جمع آورى كرد .
الكاز - نفت ، پترول . اين كلمه در زبان متداول رايج است .
كاسَ - - كَيْساً و كِيَاسَةً [ كيس ] الغلامُ : آن جوان تيز هوش شد ، - فُلاناً : در زيركى و هوش بر او چيره شد .
الكاسِب - فا ، كاسب .
الكاسِبَة - ج كَوَاسِب : مؤنّث ( الكاسِب ) است .
كاسَحَ - مُكَاسَحَة [ كسح ] ه : با او دشمنى سخت نمود .
الكاسِحَة - « كاسِحَةُ الأَلغَام » : كشتى مينياب كه با دستگاههاى انفجار زمين مجهز است ، نام ديگر آن ( كانِسَةُ الأَلْغام « :
است .
الكاسِد - چيزى كه خريدار نداشته باشد ؛ « السُّوقُ الْكاسِدُ » بازار راكد از خريد و فروش .
الكاسِدَة - « السوقُ الكاسِدَة » : مُرادف ( الكاسِد ) است .
كاسَرَ - مُكَاسَرَةً [ كسر ] ه في البيع : از او خواست بهاى فروش را كم كند .
الكاسِر - ج كُسَّر : فا ، - ( ح ) : عقابْ ؛ « عُقَابٌ كاسِرٌ » : عقابى كه شكار خود را در هم مىشكند ، - مِنَ الطُّيُورِ : بر پرندگان شكارى اطلاق مىشود ؛ « كاسِرُ الحَجَرِ أو القُلْبُ » ( ن ) :
نام گياهى است زيبا كه همان علف مرواريد است و مركز اصلى آن نيم كرهء شمالى زمين بويژه در مناطق كوهستانى و سردسير است .
الكاسِرَة - ج كاسِرَات و كُسَّر و كَوَاسِر : مؤنّث ( الكاسِر ) است .
الكاسِي - ج كُسَاة [ كسو ] : فا ، آنكه جامه بر تن داشته باشد اين واژه ضد ( العارِي ) است .
كاشَ - - كَوْشاً [ كوش ] عنه : بسيار ترسيد ، - عِنْدَ العامَّة : به دنيا بسيار علاقه مند شد .
كاشَحَ - كِشَاحاً و مُكَاشَحَةً [ كشح ] فلاناً بالعداوة :
با او دشمنى كرد .
الكاشِح - فا ، - دشمن پنهانى .
كاشَرَ - مُكَاشَرَةً [ كشر ] ه : با او خنديد و دندانهايش را به او نمايان ساخت .
كاشَفَ - مُكَاشَفَةً [ كشف ] ه بكذا : او را بر امرى آگاه نمود ، - ه بِالعَداوَة : بطور آشكار با او دشمنى ورزيد .
الكاشِف - ج كَشَفَة : فا .
الكاشِفَة - مص ، - ج كَوَاشِف : مؤنّث الكاشِف است ، رسوائى .
كاظَّ - كِظَاظاً و مُكَاظَّةً [ كظَّ ] ه : در جنگ با او نبرد سخت كرد و زمان درازى با او زد و خورد كرد .
الكاظِم - ج كُظَّم : فا ، خاموش ، ساكت ؛ « بَعِيرٌ كاظِمٌ » : شتر تشنه كه شكمش از بى آبى خشك شده باشد .
الكاع - ج أَكْوَاع [ كوع ] ( ع ا ) : مُچ دست از طرف انگشتِ ابهام .
الكاعّ - [ كعّ ] : ناتوان و ترسو .
الكاعِب - « جاريةٌ كاعِبٌ » : كنيزكى كه