الفاكُورَة - ج فَوَاكِير : گيره ى درب يا پنجره كه از باز شدن درب جلوگيرى كند ( سريانى است ) .
فالَ - - فَيْلَةً و فُيُولَةً و فَيْلُولَةً الرجُلُ : اندامِ آن مرد مانند فيل درشت شد ، - رأيُه : اشتباه كرد .
الفال - [ فول ] : مُخفف ( الْفَأل ) است ؛ « فالُ الرأي » : سُست رأى .
فالَتَ - فِلَاتاً و مُفَالَتَةً [ قلت ] ه : آن مرد ناگهان بر او وارد شد ، او را غافلگير كرد .
الفالِت - فا ، ستوران بىبند و افسار ، جوانى كه در هوا و هوس گام بردارد . اين تعبير در زبان متداول رايج است .
الفَالِتَة - مؤنث ( الفالِت ) است و در زبان متداول به معناى زن بىبند و بار است ، ( النَّغْمَةُ الفالِتَةُ ) ترانههاى محلى ( غير سنّتى ) اين تعبير در زبان متداول رايج است .
الفالَج - ج فَوَالِج : كيل و پيمانه .
الفالِج - ( طب ) : بيمارى فلج كه نيمى از بدن را بىحس و حركت كند .
الفالِق - فا ، شِكاف در كوه .
الفالِقَة - مؤنّث ( الفَالِق ) است ، زمين هموار كه ميان دو زمين مرتفع باشد .
الفالُوذ - ج فَوَالِيذ ( ط ) : پالوده كه از آرد و آب و عسل سازند اين واژه فارسى است .
الفالُوذَج - ج فَواليذ ( ط ) : مترادف ( الفَالُوذ ) است - اين واژه فارسى است .
الفالُوذَق - ج فَوَالِيذ ( ط ) : مترادف ( الفَالُوذ ) است - اين واژه فارسى است .
الفالِيَة - [ فلي ] ( ح ) : سوسك دو رنگ كه معمولا در سوراخ مار زندگى مىكند و بدين جهت آن را ( فَالِيَةُ الأَفَاعِى ) نيز گويند .
الفانُوس - ج فَوَانِيس : فانوس ، چراغ دستى .
الفانِي - [ فني ] : فا ، پير فرتوت و سالمند ؛ « صَار شيخاً فانياً » : پير فرتوت و ناتوان شد .
فاه - - فَوْهاً [ فوه ] بكذا : دربارهء چيزى سخن گفت .
الفاه - ج أَفْواه [ فوه ] : دهان .
فاهَى - مُفَاهَاةً [ فوه ] فلاناً : با او سخن گفت ، بر او فخر فروخت .
الفاوَانِيَا - أو عُودُ الصليب ( ن ) : نام درخت گلى است كه معمولًا در باغچهها كِشت مىشود و داراى گل سرخ يا ارغوانى است .
فاوَضَ - مُفَاوَضَةً [ فوض ] ه في الأمر : در آن امر بر او برابر شد ، در آن كار با او مشاركت نمود ، با او مُدارا و گفتگو كرد .
فاوَه - مُفَاوَهَةً [ فوه ] فلاناً : با او گفتگو كرد ، بر او فخر و مُباهات كرد .
الفُؤَاد - ج أَفْئِدَة [ فأد ] : دل ، و گاهى بر خِرَد نيز اطلاق مىشود .
الفُؤاق - [ فأق ] : نفس كشيدن بلند ، بادى كه از معده خارج شود .
الفِئَال - [ فأل ] : گونه اى بازى كودكان كه چيزى را در زمين پنهان كنند و سپس به دو دسته مىشوند و از آن چيز پنهان شده جستجو مىكنند .
الفِئَة - ج فِئَات و فِئُون [ فأو ] : دسته و گروه .
فَأَدَ - - فَأَداً [ فأد ] ه : دل او را چركين كرد ، بر دل او زد .
فَئِدَ - - فَأَداً [ فأد ] : از درد دل ناليد .
فُئِدَ - فَأْداً [ فأد ] : مُرادف ( فَئِدَ ) است .
فَئرَ - - فَأَراً [ فأر ] المكانُ : در آن مكان موش بود يا پر از موش شد .
الفَأْر - ج فِئْرَان و فِئَرَة [ فأر ] ، للمذكَّر و المؤنّث ( ح ) : موش ، اين كلمه در مذكر و مؤنث كاربُرد يكسان دارد .
الفَئِر - [ فأر ] : « مكانٌ فَئرٌ » : جائى كه در آن موشهاى بسيار باشد .
الفَأْرَة - [ فأر ] ( ح ) : واحد ( الفَأْر ) است ، از ابزار نجّارى ، ظرف مِشك ( مشك دان ) .
الفَئِرَة - [ فأر ] من الأَراضي : سرزمينى كه در آن موش بسيار باشد .
فَأَسَ - - فَأْساً [ فأس ] الخشبةَ : چوب را با تبر دو نيم كرد ، الرَّجُلَ : با تبر او را زد ، بر استخوان پُشت سر او زد .
الفَأْس - [ فأس ] : مص ، - ج أَفْؤُس و فُؤُوس :
تيشه ، تبر و گاهى بدون همزه ( فاس ) تلفظ مىشود . اين كلمه مؤنث است ؛ « فَأسُ الرأْس » : استخوان پس سر ، « فَأْسُ الفَمْ » : آن قسمت از دهان كه در آن دندانها قرار دارند ؛ « فَأْسُ اللَّجامِ » : آهنى كه زير چانهء ستور بندند .
الفَأْفَاء - [ فأفأ ] : كسى كه در سخن خود پى در پى ( ف ) گويد .
فَأَفَأَ - فَأْفَأَةً [ فأفأ ] الرجُلُ : در گفتار خود پى در پى حرف ( فَ ) را تلفظ كرد .
الفَأْفَأ - [ فأفأ ] : مترادف ( الفَأفَاء ) است .
فَأَقَ - - فُؤَاقاً [ فأق ] : سكسكه زد .
فَألَ - تَفْئِيلًا [ فأل ] ه بالشيء : او را بر فالِ نيك نويد داد .
الفَأْل - ج فُؤُول و أَفْؤُل [ فأل ] : فالِ نيك و خوب .
فَتَّ - - فَتّاً [ فتّ ] الشيءَ : چيزى را با انگشتان ريز ريز كرد ؛ « فَتَّ الْخُبْزَ فِى المرَقِ وَنحوِه » : نان را ريزريز كرد و در غذا و مانند آن ريخت .
الفَتّ - [ فتّ ] : مص ، شكاف در سنگ و صخره .
فَتَا - - فَتْواً [ فتو ] الرجُلَ : در جوانمردى و كرم بر او چيره شد و برترى يافت .
الفَتَى - مُثنَّاه فَتَوانِ و فَتَيانِ ، ج فِتْيَان و فِتْيَة و فِتْوَة و فُتُوّ و فُتِيّ و فِتيّ [ فتو ] : جوانمرد ، بخشنده ، نوجوان ، خدمتكار .
الفَتَاء - [ فتو ] : دورهء جوانى .
الفُتَات - [ فتّ ] : ريزهها و خردههاى چيزى .
الفَتَاة - ج فَتَيات و فَتَوات [ فتو ] : مؤنّث ( الْفَتى ) است ، كنيزك .
الفَتَّاح - صيغهء مبالغه است ، از صفات بارى تعالى است كه درهاى روزى و رحمت را بر بندگان خود باز مىكند ، قاضى و داور كه مواضع حق را آشكار كرده و قضاوت كند ، حاكم .
الفِتَاق - چشمهء آفتاب كه در آغاز بامداد ظاهر شود ، مخلوطى است از گياه و دارو ، مايهء تُرش خمير كه با آن خمير بدست آيد ، ريشهء ليف سفيد رنگ درخت خُرما .
الفَتَّال - ريسمان تاب ، بسيار تابنده .
الفَتَّان - بسيار فتنه انگيز .
الفَتَّانَة - مؤنّث ( الفَتَّان ) است ، سنگ محك كه با آن سيم و زر را مىآزمايند .