فصل پنجم : در ياد آورى نعمتها و اسباب آن
( 1 ) ( 1934 ) 1 - امام باقر عليه السّلام فرمود : خداوند فرمود : اى موسى ! مرا دوست بدار ، و مردم را با من دوست گردان ، عرض كرد : پروردگارا ! تو مىدانى كه هيچ چيز از تو برايم محبوبتر نيست ، پس چگونه دلهاى بندگان را متوجه تو سازم ؟ فرمود : نعمتهاى مرا به آنان ياد آورى كن ، زيرا آنان جز نيكى از من يادشان نمىماند .
( 2 ) ( 1935 ) 2 - امام باقر عليه السّلام فرمود : با توانگران همنشين نشويد ، زيرا نعمتهائى كه خداوند به شما داده حقير مىشماريد .
( 3 ) ( 1936 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هر گاه خداوند بر بندهاى نعمتى دهد ، حوايج مردم را نيز به عهدهء او قرار دهد ، اگر او بدون منّت خواستههاى آنان را بر آورد ، خداوند او را وارد بهشت نمايد ، و اگر حاجت آنان را روا نسازد جايگاهش در جهنم است ، و خداوند هم همهء خوبيهايى را كه به او داده مىگيرد ، و روز قيامت شفاعت رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله شامل حالش نشود .
( 4 ) ( 1937 ) 4 - امام صادق عليه السّلام فرمود : نعمت بر بندهاى زياد نشد مگر اينكه حاجتهاى مردم نسبت به او بيشتر شد ، اگر او ( از مراجعهء مردم ) دلتنگ شود ، خود را در معرض دورى از نعمت قرار داده است .