فصل ششم : در واگذارى بنده و كفران نعمتها
( 1 ) ( 1938 ) 1 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند متعال هر گاه براى بندهاى بدى بخواهد ، و او گناهى كند به دنبال آن نعمتى به او مىدهد تا استغفار را از يادش ببرد ، و او در همان حال مىماند ، و اين است سخن خداى عزّ و جلّ كه : ( به تدريج آنها را از راهى كه نمىدانند غافلگير مىكنيم ، يعنى به ) وسيلهء نعمت دادن هنگام گناه كردن .
( 2 ) ( 1939 ) 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند هر گاه بخواهد بندهاى را واگذارد ، او را به گناهى مبتلا مىسازد ، سپس به او نعمتى مىدهد ، و او گناه خود را فراموش مىكند و استغفار نمىكند ، اين معناى استدراج است .
( 3 ) ( 1940 ) 3 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : هر كس بگويد من بهترين مردم هستم ، او بدترين مردم است ، و هر كه بگويد من اهل بهشتم ، او در واقع اهل دوزخ است .
( 4 ) ( 1941 ) 4 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند به هر كس نعمتى داد و او با آن مشغول لهويات شد ، كفران نعمت نموده ، و هر كس گرفتار مصيبتى شود ، و در هنگام مصيبت نوحه سرايى و بيتابى كند ، بر اندوهش افزوده گردد .