( 1 ) ( 1069 ) 7 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هر گاه سه نفر از مؤمنان با هم هستند ، دو نفر آنان در گوشى با هم صحبت نكنند ، زيرا مايهء اندوه و آزار رفيق سوم است .
( 2 ) ( 1070 ) 8 - امام صادق عليه السّلام فرمود : برادر خود را هنگامى كه غايب است طورى ياد كن كه دوست مىدارى او تو را ياد كند ، و واگذار او را از آنچه دوست مىدارى كه تو را از آن واگذارد ، زيرا اين از عمل صالح است ، و بمانند كسى كار انجام ده كه مىداند جزاى خير و شر عمل او دامنگيرش مىشود .
( 3 ) ( 1071 ) 9 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : تمام شئونات مؤمن محترم است : آبرويش ، و مالش ، و خونش .
( 4 ) ( 1072 ) 10 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : لغزشهاى مؤمنان را جستجو نكنيد ، زيرا هر كه لغزشهاى برادر مؤمنش را جستجو كند ، خداوند لغزشهايش را دنبال كند ، و هر كه خداوند لغزشهايش را دنبال نمايد رسوايش سازد ، گرچه درون خانهاش باشد .
( 5 ) ( 1073 ) 11 - على عليه السّلام فرمود : اصلاح كردنم ميان دو نفر نزد من محبوبتر است از اينكه دو دينار صدقه دهم .
( 6 ) ( 1074 ) 12 - امام باقر عليه السّلام فرمود : هر دروغى حرام است ، مگر دروغى كه سودى براى مؤمنى داشته باشد ، يا بخواهى از دين و عقيدهء مسلمان دفاع كنى .
( 7 ) ( 1075 ) 13 - امام صادق عليه السّلام فرمود : صدقهاى كه خداوند دوست دارد ، اصلاح ميان مردم است ، زمانى كه با هم نزاع دارند ، و نزديك نمودن آنها به يك ديگر هنگامى كه از هم دور شوند .
( 8 ) ( 1076 ) 14 - امام صادق عليه السّلام فرمود : هيچ مؤمنى نيست جز اينكه در او دعابه است ، سؤال شد : دعابه چيست ؟ فرمود : شوخى كردن .
( 9 ) ( 1077 ) 15 - على عليه السّلام فرمود : از شوخى بپرهيزيد كه كينه آورد ، و دشمنى به جاى گذارد ، شوخى با اشخاص خود فحش كوچك است .
( 10 ) ( 1078 ) 16 - امام صادق عليه السّلام فرمود : از مزاح دورى كنيد كه آبرو مىبرد ، و شكوه و بزرگى مردان را از بين مىبرد ، ياران رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله جمع مىشدند و سخنان لغو و بيهوده مىگفتند و مىخنديدند ، تا اينكه اين آيه شريفه را خداوند نازل فرمود : ( آيا وقت آن نرسيده كه كسانى كه ايمان آوردهاند دلهايشان با ياد خدا خاضع شود ) هنگامى كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله اين آيه را تلاوت فرمود ، سخن گفتن و لغو و شوخى را رها كردند .
مشكاة الأنوار في غرر الأخبار (فارسى) — صفحة 397
مساهمون: علي بن الحسن الطبرسي
ص٣٩٧