ابن الكوّا ! ما روز قيامت بين بهشت و جهنم مىايستيم ، پس هركه ما را [ در دنيا ] يارى كرده از چهرهاش مىشناسيم و او را وارد بهشت مىكنيم و هركه ما را دشمن داشته از چهرهاش مىشناسيم و به جهنم روانه مىسازيم . « 1 »
وجه دلالت اين حديث اينكه سابقا گفتيم : دعا براى مولايمان صاحب الزمان عليه السّلام از اقسام يارى آن حضرت به زبان است ، و چون يارى كردن - در اين روايت - وسيلهء رستگارى به شفاعت و شناخته شدن نزد اصحاب اعراف شمرده شده ، پس دعاكننده مشمول آن مىگردد .
33 - ثواب تحصيل علم
هرگاه دعاكننده براى تعجيل فرج و ظهور مولى صاحب الزمان - عجّل اللّه فرجه الشريف - قصدش اين باشد كه با ظهور آن حضرت ، علوم برايش كشف و روشن گردد - كه علوم حقّه و حقيقى جز به ظهورش آشكار نمىشود - ثوابهاى بسيارى كه براى طالب علم بيان شده است به او عطا خواهد شد ، چنانكه در حرف « ك » از بخش چهارم كتاب اشاره گرديد .
34 - ايمنى از عقوبتهاى اخروى
از آثار دعا براى تعجيل فرج حضرت قائم عليه السّلام ايمنى از عقوبتهاى اخروى و اهوال روز قيامت است . شاهد بر اين معنى چند آيه است :
1 - خداوند - عزّ و جلّ - مىفرمايد :
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ النَّصارى وَ الصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ؛
« 2 » به تحقيق آنان كه ايمان آوردهاند و كسانى كه يهودى شدند و نصارى و صابئين ، هركس به خداوند و روز آخر ايمان آورده و عمل صالح انجام دهد ، پاداش آنها نزد پروردگارشان محفوظ است و نه ترسى بر آنان هست و نه اندوهگين مىشوند . بنابراين كه مراد از روز آخر ، زمان دولت حضرت قائم عليه السّلام باشد . چنانكه در اصول كافى دربارهء آيهء :
مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ . . . ،
از امام صادق عليه السّلام آمده كه فرمود :
مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ . . . ؛
هركس كشت آخرت خواهد ، فرمود : يعنى معرفت امير مؤمنان و ائمه عليهم السّلام .
نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ . . . ؛
در كشتش بيفزاييم . فرمود : معرفتش را فزون سازيم تا بهرهء خويش را از دولت امامان دريافت نمايد .
وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ ؛
« 3 » و هركس كشت
هامش
( 1 ) . مجمع البيان : 2 / 423 .
( 2 ) . سوره بقره ، آيه 62 .
( 3 ) . سورهء شورى ، آيهء 20 .