نطق آورد ، و او را ندا كند : اى ولىّ خدا ! خروج كن و دشمنان خدا را به قتل رسان . و براى او دو پرچم هست و دو نشانه ، و او را شمشيرى است در نيام كه هروقت موقع خروجش شود آن شمشير بيرون آيد و خداوند - عزّ و جلّ - او را به نطق آورد پس آن حضرت را ندا مىكند و مىگويد :
اى ولىّ خدا ! خروج كن كه براى تو روا نيست كه از دشمنان خدا آرام بنشينى . . . « 1 »
و در بحار از ابو بصير آمده كه گفت : حضرت ابو عبد اللّه صادق عليه السّلام فرمود : هنگامى كه امير المؤمنين عليه السّلام با اهل بصره برخورد كرد و پرچم برافراشت . پرچم پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله را گشود ، لذا متزلزل شدند و هنوز شعاع خورشيد زرد نگرديده بود كه فرياد زدند : اى پسر ابى طالب ! ما را هلاك كردى . در اين هنگام آن حضرت دستور داد كه : اسيران را نكشيد و بر زخمىها حمله نكنيد و فراريان از جبهه را دنبال ننماييد ، و هركه اسلحهء خود بر زمين گذارد ايمن است ، و هرآنكه درب خانهاش را ببندد در امان است .
در جنگ صفين [ ياران آن حضرت ] خواهش كردند كه آن پرچم را دوباره بگشايد ، ولى آن جناب نپذيرفت ، حسن و حسين عليهما السلام و عمّار ياسر رحمه اللّه را واسطه قرار دادند ، آن حضرت به حسين عليه السّلام فرمود : فرزندم براى اين مردم مدتى تعيين شده كه به آن خواهند رسيد ، و اين پرچمى است كه پس از من كسى جز قائم عليه السّلام آن را نخواهد گشود . « 2 »
و در حديث ديگرى از حضرت ابو جعفر باقر عليه السّلام در وصف پرچم آن حضرت آمده كه فرمود :
به خدا سوگند آن پرچم از پنبه و كتان و ابريشم و ديبا نيست . راوى گويد : عرض كردم : پس از چيست ؟ فرمود : از برگ درخت بهشت است . پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله روز بدر آن را برافراشت . سپس به هم پيچيد و آن را به على عليه السّلام داد ، پيوسته نزد آن جناب بود تا جنگ بصره ( جمل ) فرارسيد ، پس امير المؤمنين عليه السّلام آن را برافراشت و خداوند پيروزى را برايش قرار داد ، سپس آن را پيچيد ، و آن پرچم نزد ما است . كسى آن را نمىگشايد تا قائم عليه السّلام بپاخيزد ، وقتى او قيام كند احدى در مشرق و مغرب باقى نماند مگر اينكه آن را ببيند ، و به مسافت يك ماه راه ، رعب پيشاپيش آن و از سمت راست و از سمت چپ پيش مىرود .
سپس فرمود : او به خونخواهى پدرانش قيام مىكند ، خشمگين و اسفناك براى غضب خداوند بر خلايق ، پيراهن پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله را - كه روز احد پوشيده بود - دربر دارد و عمامهء سحاب و زره آن
هامش
( 1 ) . كمال الدين : 1 / 268 .
( 2 ) . بحار الانوار : 52 / 367 .