و نيز در همان كتاب از او نقل شده كه گفت : ابو عبد اللّه امام جعفر صادق عليه السّلام فرمود : هرگاه قائم عليه السّلام بپاخيزد ، هيچ يك از بندگان خداوند رحمان به پيشگاهش برنخيزد مگر اينكه او را مىشناسد كه آيا صالح است يا ناصالح و ناشايسته . و در او آيتى براى نشانداران و هوشمندان است . اين آيت برقرار و راهى براى بصيرت و عبرت مىباشد . « 1 »
و در بحار الانوار از كتاب غيبت سيد على بن عبد الحميد به سند خود از ابو بصير از امام ابو جعفر باقر عليه السّلام منقول است كه فرمود : در قضايايى حضرت قائم عليه السّلام قضاوت مىكند ، بعضى از كسانى كه در خدمتش شمشير زدهاند ، آن را رد و انكار مىنمايند و آن قضاوت آدم است . پس دستور مىدهد آنها را بياورند و گردنشان را مىزنند . سپس دوباره قضاوتى مىكند كه قضاوت داوود است و عدّهاى از كسانى كه همراه آن حضرت شمشير زدهاند ، اعتراض و انكار مىكنند كه آنها را پيش مىآورد و گردنشان را مىزند . سپس بار سوم قضاوتى مىكند و آن قضاوت ابراهيم عليه السّلام است ، گروه ديگرى از كسانى كه در پيشاپيش آن حضرت شمشير زدهاند ، اشكال و رد مىكنند . پس آنها را جلو مىآورد و گردنشان را مىزند . آنگاه مرتبهء چهارم قضاوتى مىكند كه قضاوت محمد صلّى اللّه عليه و إله مىباشد ، پس هيچكس عليه او انكار نمىنمايد . « 2 »
9 - حكم آن جناب عليه السّلام به باطن
آن حضرت - صلوات اللّه عليه - به مقتضاى علمش حكم به باطن مىكند ، چنانكه در بحار از نعمانى از حضرت ابو عبد اللّه صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : در همان حال كه مرد به خدمت حضرت قائم عليه السّلام ايستاده ، و آن حضرت به او امرونهى مىكند ، ناگاه فرمان مىدهد : او را بازگردانند ، پس او را به پيش روى آن جناب برمىگردانند . دستور مىدهد گردنش را بزنند . پس در شرق و غرب كسى نماند جز اينكه از آن حضرت بيمناك گردد .
و از ارشاد ديلمى از حضرت امام صادق عليه السّلام روايت است كه فرمود : چون قائم آل محمد عليهم السّلام قيام كند ، در ميان مردم به حكم حضرت داوود حكم مىفرمايد ، نيازى به شاهد و بيّنه ندارد ، خداى تعالى او را الهام مىكند ؛ پس به علم خود داورى فرمايد و هرقومى را به آنچه در باطن مخفى داشتهاند ، خبر مىدهد و دوست خود را از دشمن به نشانه تشخيص مىدهد . خداوند
هامش
( 1 ) . كمال الدين : 2 / 671 .
( 2 ) . بحار الانوار : 52 / 389 .