محمّد على پاشا پس از دريافت فرمان در سال 1224 ه . به تهيّه و تجهيز نيروى لازم پرداخت و اين خدمت بزرگ را به نيكوترين وجه انجام داد .
او با يك حركت شايان تحسين و مستوجب غفران ، با عنايات بىپايان خداوند منّان ، شجرهء خبيثهء وهّابيت را در سرزمين حجاز و تهامه ، از ريشه و بن بركند و حرمين شريفين را از وجود شقاوت آلود خوارج پاك و پاكيزه ساخت . و سرانجام روز 26 محرّم الحرام 1228 ه . كليد سعادت قرين مدينهء منوّره را به مركز خلافت ارسال كرد و در غرّهء ربيع المولود همان سال كليد فيض بخش خانهء خدا را به مركز فرستاد . و آنگاه سركردگان وهّابى ، چون « شيخ جديده » را با گروه ديگرى از اشقيا به زنجير كشيد و تحت الحفظ به استانبول فرستاد .
سلاطين عثمانى از نخستين روزهاى پيدايش ، با شعار « عدلگسترى » جهاد را پيشهء خود ساخته ، اجراى احكام اسلام را در رأس كارنامهء خود قرار داده بودند . آنان پس از اين حادثه ، با احراز عنوان « خادم الحرمين » و افزودن آن بر ديگر القاب خود ، شوكت و احتشام بيشترى را در جامعهء اسلامى به دست آوردند ، و در ميان ديگر سلاطين عنوان « خليفه » و مركز حكومتشان عنوان « قبّة الاسلام » را پيدا كرد .
و لذا مسدود شدن راه حج ، و زيارت حرمين شريفين در عهد خلافت آنان ، براى جهان اسلام مصيبت جانفرسايى به شمار مىآمد .
بسيار شگفت انگيز است كه در نخستين روزهاى استيلاى وهّابيان بر سرزمين مقدّس حجاز با ارسال لشكرى در صدد قلع و قمع آنان برنيامدند .
عذر سلاطين عثمانى اين بود كه در آن ايّام گرفتار يك سلسله مسائل داخلى بودند و با داشتن چنين بحرانهايى ديگر نمىتوانستند با مسائلى چون مسألهء وهّابيّت درگير شوند ؛ زيرا ابتداى ظهور محمّدبن عبدالوهّاب با اوّلين روزهاى جلوس عبدالحميد خان اوّل مصادف بود و در آن ايّام لشكر عثمانى با
تاريخ الوهابيين ( تاريخ وهابيان ) ( فارسى ) — صفحة 112
مساهمون: مهدى پور
ص١١٢