طول مىكشد دايما به صداى بلند دعا مىخوانند در حالى كه دستهاى خود را به سوى آسمان بلند مىكنند و سر خود را به اطراف حركت مىدهند ، بدون آنكه بدنشان حركت كند . آنها آخرين آيهها را به زانو و با صداى بلند مىخوانند و پس از پايان نماز چند دقيقه به همين وضع در حال تفكر باقى مىمانند و دست به ريش خود مىكشند و آن را شانه مىكنند .
ايرانيها برعكس نماز را سرپا و با صداى آهسته مىخوانند و فقط سه بار زانو مىزنند و پيشانيشان را به خاك مىنهند .
براى اين عمل هريك از آنها يك سنگ كوچك صاف و صيقلى با خود همراه دارند كه قبل از شروع نماز در جلوى خود مىگذارند و هنگامى كه به سجده مىروند پيشانى خود را روى آن قرار مىدهند . اين سنگها معمولا مدور هستند و قطر آنها سه تا چهار پوس و ضخامت آنها شش لينى است . دراويشى كه سنگها را مىآورند مدعى هستند كه آنها را از جوار مرقد پيغمبر آوردهاند و به اين عنوان آنها را به قيمت خيلى گزاف مىفروشند .
و يا به بزرگان هديه مىكنند تا انعامى دريافت دارند .
اشخاص بسيار متدين هم با آنكه به ارزش اين سنگها واقفند ، ولى بنا به مصلحت و اينكه در ايران مانند هر جاى ديگر تحقير عقايد مردم متعصب خطرناك است ، آنرا مىپذيرند .
سنگها را در كيسههاى كوچكى از شال يا پارچهى ابريشمى زردوزى شده جاى مىدهند و چون نمىدانند در موقع نماز در كجا خواهند بود آن را هميشه با خود همراه دارند زيرا مىخواهند در هر كجا كه باشند و هر اتفاقى كه بيافتد قادر به انجام نماز باشند .
مسلمانان نمىتوانند در حالى كه مسلح هستند يا بازويشان پوشيده است نماز به جا آورند ، از اينرو قبل از گرفتن وضو هر نوع آلتى را كه ممكن است اسلحه به حساب آيد ، كنار مىگذارند . دگمههاى سر آستين را كه براى اين منظور تا آرنج شكاف دارد باز مىكنند و كفشهاى خود را در مىآورند .
مسلمانان چنانچه به حيوان نجسى دست زده باشند يا لكههاى خون بر روى لباسشان باشد بايد فورا لباس خود را عوض كنند ، يا آن را آب بكشند و در صورتى كه روزى را بدون
سفر در ايران ( فارسى ) — صفحة 124
مساهمون: گاسپار دروويل
ص١٢٤