هنگامى كه اذان گفتى ، بين اذان و اقامه با سكوت يا نشستن فاصله بينداز كه از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده است : كسى كه چنين كند ، همانند كسى خواهد بود كه در راه خدا در خون خود غلتيده است . « 1 »
و از جمله دعاها كه بين اذان و اقامه خوانده مىشود ، اين دعا است :
اللّهمّ إنّي أسألك بإقبال ليلك و إدبار نهارك ، و حضور صلواتك ، و أصوات دعاتك ، و تسبيح ملائكتك ، أن تصلّي على محمّد و آل محمّد ، و أن تتوب عليّ ، إنّك أنت التّوّاب الرّحيم .
« خدايا ! از تو به روى آوردن شبت و پشت كردن روزت و حضور نمازهايت و صداى آنان كه تو را مىخوانند خوانندگانت و تسبيح ملائكهات ، مىخواهم كه بر محمد و آل محمد درود فرستى و توبهء مرا بپذيرى كه همانا تو توبهپذير و مهربانى » .
اما فاصله انداختن بين اذان و اقامه با قدم برداشتن ، در كتابهاى فروع مذكور است ، و شيخ ما ( شهيد ) در كتاب ذكرى فرموده است : حديثى در اينباره يافت نشده است .
و بعد از اقامه آنچه را كه ( در ديگر نمازها ) گذشت ، مىخوانى . سپس نماز مغرب را با رعايت آداب گذشته آغاز مىكنى ، و از سورهها در ركعت اول سورهء
هامش
( 1 ) - تهذيب الاحكام : 2 / 65 ح 24 .