* سخن گفتن بين دو نافله
كراهت سخن گفتن بين دو نافله ( كه هريك دو ركعت است ) ، مشهور نيست ، و بر كراهت آن ( فقط ) روايت ابو الفوارس دلالت دارد كه مىگويد : امام صادق عليه السّلام مرا از سخن گفتن بين چهار ركعت نماز بعد از مغرب نهى كرد « 1 » . علامه در كتاب منتهى به اين روايت بر كراهت سخن گفتن بين مغرب و نافله استدلال كرده و شيخ ما شهيد در ذكرى با اين استدلال موافقت كرده است ، و اين مطلب همان گونه است كه مشاهده مىكنى « 2 » ( يعنى ضعيف است ) .
* اول وقت نافله مغرب
اول وقت اين چهار ركعت ( نافلهء مغرب ) ، فارغ شدن از فريضهء مغرب است و پايان آن بنابر قول مشهور ناپديد شدن شفق است ، و نماز عشاء با نافلهء مغرب مزاحمت نمىنمايد ، چه انسان شروع به آن كرده باشد ، چه نكرده باشد ، و چه بسا گفته شده وقت نافله ادامه پيدا مىكند تا قبل از نصفشب ، به مقدارى كه بشود نماز مغرب را با نافلهء آن خواند ، و شيخ ما ( شهيد ) در ذكرى به اين نظر تمايل پيدا كرده است ، ولى سخن علامه - طاب ثراه - در منتهى دلالت مىكند
هامش
( 1 ) - تهذيب الاحكام : 2 / 114 ح 193 .
( 2 ) - علت ضعيف بودن اين استدلال اين است كه نهى در اين روايت از تكلم بين مغرب و نافلهء آن نيست ، بلكه ميان اجزاى نافله است . مؤلف .