آتيته أهله و مثلهم معهم ، فإنّه دعاك و هو عبدك ، و أنا أدعوك و أنا عبدك ، و سألك و هو عبدك ، و أنا أسألك و أنا عبدك ، أن تصلّي على محمّد و آل محمّد ، و أن تفرّج عنّي كما فرّجت عنه ، و أن تستجيب لي كما استجبت له ، و أدعوك بما دعاك به يوسف ، إذ فرّقت بينه و بين أهله ، و إذ هو في السّجن ، فإنّه دعاك و هو عبدك و أنا أدعوك و أنا عبدك ، و سألك و هو عبدك ، و أنا أسألك و أنا عبدك ، أن تصلّي على محمّد و آل محمّد ، و أن تفرّج عنّي كما فرّجت عنه ، و أن تستجيب لي كما استجبت له ، فصلّ على محمّد و آل محمّد .
« خدايا ! من تو را مىخوانم به آن دعايى كه بندهات يونس تو را بدان خواند ، هنگامى كه در حال خشم رفت و گمان كرد كه تو بر او تنگ نخواهى گرفت و در آن تاريكىها صدا زد جز تو معبودى نيست ، منزهى تو ، من از ستمكاران بودم . ما دعاى او را به اجابت رسانديم و از اندوه نجاتش بخشيديم . او كه بندهء تو بود ، تو را خواند و من هم كه بندهء توام ، تو را مىخوانم ، او كه بندهء تو بود ، از تو درخواست كرد و من هم كه بندهء توام ، از تو درخواست مىكنم كه بر محمد و آل محمد درود بفرستى و دعاى مرا مستجاب كنى ، همانگونه كه دعاى او را مستجاب كردى ، و تو را مىخوانم به آن دعايى كه بندهات ايوب تو را بدان خواند ، هنگامى كه مشكلات به او روى
گزيده مفتاح الفلاح ( كليد رستگارى ) ( فارسى ) — صفحة 177
مساهمون: الشيخ البهائي العاملي
ص١٧٧