نطّقت : از ريشه « النطاق » به معناى دايره و محدوده .
اللّجين : نقره .
السّربال : به هرگونه لباسى گفته مىشود .
الوشاح : گونهاى پوشش كه بر دوش گذاشته مىشود .
زقا : فرياد زد .
معولا : در حالىكه صدايش را به گريه بلند كرد .
حمش : جمع « أحمش » به معناى دقيق .
الخلاسية : نوعى ماكيان .
نجمت : روييد .
الظّنبوب : استخوان كناره ساق .
الصّيصية : خارى در پاى خروس .
القنزعة : دستهاى از مو كه در ميانه سر ، راست قرار مىگيرد .
المغرز : مكان روييدن .
الوسمة : گياهى مانند حنا كه براى رنگ موى سر از آن استفاده مىشود .
متلفّع : پوشيده شده .
المعجر : گونهاى لباس .
الأسحم : سياه .
ماء : در اينجا منظور از آب ، رونقى و شادابى است .
يقق : شدت سفيدى .
يأتلق : مىدرخشد .
البصيص : درخشندگى .
در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى ) — صفحة 446
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص٤٤٦