درر : سرازير شدن شير .
الأهاضيب : زمين مرتفع و بلند .
الشّابيب : بارانى كه به تندى مىبارد .
البرك : سينه .
البوانى : دندههاى زيرين سينه .
بعاع : سنگين شدن ابر از آب .
الأرض الهامدة : زمينى كه در آن گياه نيست و گياه نروييده است .
زعر : جمع « ازعر » به زمينى گفته مىشود كه در آن گياه نمىرويد يا بسيار كم مىرويد .
ريط : جمع « ريطة » به پيراهن گفته مىشود .
سمطت : از « سمط » به نخ تسبيح در حالتى كه دانهها درون آن گرد آمده باشد ، گفته مىشود .
الأنوار : جمع « نور » به معناى گل است .
الفجاج : جمع « فجّ » به معناى راه گسترده و روشن بين دو كوه است .
الجوادّ : جمع « جاده » به معناى راه است .
ساختار ادبى
الّتى تقصر : صفت براى « أرض » است .
أرسله : جواب « إذا تمخّضت » است .
سحّا : مفعول مطلق نوعى و در اصل چنين بوده است : « إرسالا سحّا » .
درر : مفعول « تمريه » است .
أخرج به : جواب « فلمّا ألقت » است .