تصطفق : به لرزه مىآيد .
الأثباج : جمع « ثبج » و در اينجا به معناى برخورد زمين و آب است .
مستخذيا : فرمانبردار .
معك الشىء : چيزى را ماساژ داد .
تمعّكت الدّابّة : حيوان در خاك غلط خورد .
الكاهل : قسمت بالاى كمر .
الصّخب : بالابردن صدا .
ساجيا : آرام .
الحكمة : بخشى از لگام كه دور گردن اسب قرار مىگيرد .
الدّحو : بيضى شكل .
التّيّار : موج سرگردان .
النّخوة : شور ، حماسه ، مروت ، تعصب و فخر .
البأو : فخرفروشى .
الشّموخ : بلندى و بزرگى .
الغلواء : « غلو » و « افراط » و از حد گذشتن در كارى .
كعمت : منع كرد .
الكظّة : پرشدن .
النّزق : خروش و يورش .
لبد بالمكان : در جايى مستقر شد .
الزّيفان : بزرگبينى .
الأكناف : مناطق و نواحى .
در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى ) — صفحة 325
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص٣٢٥