مىكنيم دو اقدام ديگر نيز در اين زمينه به عمل آيد . تعميم بيمه به تمام كودكان بيمه نشده و تعميم آنها به نحوى كه والدين را نيز شامل شود . روشن است كه در بسيارى از خانوادههاى هدف ، نه والدين و نه كودكان ، از مزاياى درمانى استفاده نمىكنند . جدا كردن سرنوشت كودكان از سرنوشت والدين معنا ندارد . زيرا آينده كودكان در گرو سلامت و رفاه والدين آنها است .
جوامع عارى از مواد مخدر : مصرف مواد مخدر غيرمجاز ، الكل و سيگار در فاصله سالهاى 1992 تا 1995 به طور چشمگيرى افزيش يافت . براى مثال ، مصرف مارى جوانا توسط دانشآموزان دبيرستانى در اين دوره زمانى 63 درصد افزايش يافت . در سال 1996 ، نرخ استفاده از دخانيات در ميان نوجوانان بالاترين ميزان را در 16 سال قبل از آن داشت . « 1 » براى مقابله با اين روند مخرب ، چند پيشنهاد ارائه مىشود :
نخست آنكه طولانىتر شدن ساعات مدرسه و انعطافپذيرتر شدن زمان كارى والدين بايد بخشى جدا نشدنى از سياست بازدارى از مواد مخدر باشد ، زيرا صِرف حضور فيزيكى يكى از والدين در خانه ، پس از مدرسه ، مصرف مواد مخدر ميان نوجوانان را به طرز چشمگيرى كاهش مىدهد .
دوم آنكه والدين بايد درخواست كنند مدارسى كه فرزندانشان را به آنجا مىسپارند ، عارى از مواد مخدر باشد . براى بسيارى از كودكان ، « مدارس فروشگاهى براى عرضه انواع و اقسام مواد ، مانند سيگار ، الكل ،
هامش
( 1 )- National Survey Results on Drug Use from the Monitoring the Future Study , 1975 - 1996 .