نمىكنند ؛ دروغ گفتهام . اگر بگويم [ مردم ] لباس ما ، موسيقى ما ، ظاهر ما را مورد تقليد قرار مىدهند اما خشونت و ديگر اعمال ما را تقليد نمىكنند ، نادان هستم . » « 1 »
به رغم اين شواهد ، بسيارى از دستاندركاران صنعت سرگرمى همچنان بر انكار اثرات منفى برنامههاى خشونتآميز پا برجا هستند . اين يك موضعگيرى غيرصادقانه است ، آن هم با درنظر گرفتن اينكه عامل حيات اين صنعت ، تبليغات تجارى است . اگر تلويزيون قدرت عظيمى براى تأثيرگذارى بر يادگيرى و رفتار افراد نداشت ، اين تبليغات تجارى نيز تأثيرى در فروش كالاها نداشت . رسانهها به چه دليل ديگرى مىتوانستند تبليغ كنندگان را متقاعد سازند تا ميلياردها دلار در اين راه هزينه كنند ؟ همانگونه كه سناتور پل سايمن « 2 » اشاره كرده است « آنها ادعا مىكنند يك برنامه 25 دقيقهاى هيچ تأثيرى ندارد ، در حالى كه يك آگهى 30 ثانيهاى تأثير فراوان دارد . » « 3 »
خشونت تقليدى
پژوهشگران در طول سالها نشان دادهاند چگونه يك فيلم ويژه يا يك نمايش تلويزيونى مىتواند الهام بخش رفتارهاى تقليدى باشد . براى مثال به
هامش
( 1 ) - "Violence on Television : What Can Technology Do ?"CRS Reports for Congress , Congressional Research Service , Library of Congress , Washington , D . C . , July 27 , 1993 , pp . 3 - 4 .( 2 )- Paul Simon( 3 )- Barbara M . Jones , " Youth Violence and Mass Media , " paper prepared for the Task Force on Parent Empowerment , Oct . 13 , 1995 , pp . 20 .