اكنون پس از چهل سال ، پيامهايى كه به وسيله صنعت سرگرمى مخابره مىشود از بيخ و بن با پيامدهاى گذشته تفاوت دارند . جاى رسانههايى با ويژگى تكريم از خانواده و والدين را رسانههايى گرفتهاند كه بهشدت منتقد زندگى خانوادگى و بهويژه والدين هستند . نقش پدران و مادران از هر گونه احترام و جايگاه تهى و كار والدين بىارزش شده است .
پيام رسانهها درباره نقش والدگرى در فيلمهاى سينمايى معاصر در اهانتآميزترين شكل ممكن است . در فيلمها ، والدين يا نادانهايى دست و پا چلفتى هستند يا به شكل گمراهانى شرور به تصوير درمىآيند . به نظر مىرسد پيام اين فيلمها آن باشد كه كودكانِ داراى اعتماد به نفس و باهوش امروزى مىتوانند به بزرگترهاى بىكفايت خود چيزهايى بياموزند . بت اوستين ، منتقد سينمايى ، اشاره مىكند كه سينماى مدرن در اشغال كودكانى قرار گرفته است كه « والدين خود را به راه درست هدايت مىكنند » . والدين آرام ، قابل اتكا ، بسيار با درايت و مهربانى كه زمانى در هاليوود حضور داشتند ، جاى خود را به افرادى عصبى و نامتعادل دادهاند كه نياز به برنامهاى دوازده مرحلهاى يا كودكى دوازده ساله دارند تا آنها را به وضعيت خانوادگى مستحكم باز گرداند . » « 1 »
اگر والدين اغلب به عنوان نادانهايى بىدست و پا ترسيم مىشوند ، تصوير تاريكتر و زيانبارترِ ديگرى نيز از آنان ارائه مىگردد . كودكآزارى ، غفلت از كودك و خانوادههايى كه بدرفتارىهاى كابوس مانند دارند نيز
هامش
( 1 )- Beth Austin , " Pretty Worthless : Whatever Happened to Making Movies That Make a Difference ? " Washington Monthly , May 1991 , p . 35 .