را دوست دارد ، و در دنيا و آخرت بر او پرده پوشى كند ، من عرضكردم : چگونه بر او پرده پوشى كند ؟
فرمود : هر چه از گناهان كه دو فرشتهء موكل بر او برايش نوشتهاند از يادشان ببرد و بجوارح ( و اعضاى بدن ) او وحى فرمايد : كه گناهان او را پنهان كنيد ، و به قطعههاى زمين ( كه در آنجاها گناه كرده ) وحى فرمايد : كه پنهان دار آنچه گناهان كه بر روى تو كرده است ، پس ديدار كند خدا را هنگام ملاقات او و چيزى كه به ضرر او بر گناهانش گواهى دهد نيست .
شرح
- مجلسى ( ره ) گويد : در نهايه گفته است كه در حديث ابى بن كعب آمده از پيغمبر ( ص ) از توبه نصوح پرسيد ؟ فرمود : آن توبهء خالصى است كه پس از آن بگناه بازگشت نكند . و شيخ بهائى گفته است كه مفسران در معناى توبهء نصوح چند وجه گفتهاند :
از آنها جمله است اينكه مقصود توبهايست كه مردمان را نصيحت كند و اندرز دهد يعنى آنها را بخواند كه مانندش بياورند بخاطر آثار نيكى كه از آن در صاحبش آشكار شود يا صاحبش را اندرز دهد و يكسره از گناهان دست بكشد و هرگز بازگشت نكند .
و از آن جمله اينكه نصوح توبهايست كه خالص و پاك براى رضاى خدا و خالصا لوجه اللَّه باشد و ريشهء اين لغت از « عسل نصوح » گرفته شده كه به معناى آن عسلى است كه خالص و پاك از موم باشد .
و از آن جمله اينكه « نصوح » از نصاحت بمعنى خياطت باشد ، زيرا بوسيلهء آن هر آنچه گناهان از پردهء ديانت پاره كرده رفو كند ، يا اين توبه ميانهء او و اولياء خدا و دوستانش را جمع كند و او را به آنان متصل سازد چنانچه بوسيلهء دوختن ، تيكههاى پارچه بهم متصل گردد .
2 -
محمد بن مسلم از يكى از دو امام باقر و يا صادق عليهما السلام حديث كند كه در گفتار خداى عز و جل : « و آن كس كه بيايدش اندرزى از جانب پروردگارش پس باز ايستد ، از ان اوست آنچه در پيش گذشته است » ( سورهء بقره آيه 275 ) فرمود : ( مقصود از ) اندرز ( و موعظه در اين آيه ) توبه است .
3 -
ابو الصباح كنانى گويد : پرسيدم از حضرت صادق عليه السلام از گفتار خداى عز و جل : « اى