( 1 )
عبد الله بن نمير بن عبد الله
ابن ابو حيّة بن سرح بن سلمة بن سعد بن حكم بن سلمان بن مالك ، و اين مالك همان خارف پسر عبد الله بن كثير بن مالك بن جشم بن حاشد از قبيلهء همدان است . يعنى از شاخهء خارفىهاى همدان است . كنيهء ابو هشام داشته و به ماه ربيع الاول سال يكصد و نود و نه درگذشته است و محمد بن بشر عبدى كه دوست او بود بر پيكرش نماز گزارد . مرگ عبد الله بن نمير به روزگار خلافت مأمون و محدثى بسيار راستگو و پر حديث بوده است .
وكيع بن جرّاح
ابن مليح بن عدى بن فرس بن سفيان بن حارث بن عمرو بن عبيد بن رؤاس بن كلاب بن ربيعة بن عامر بن صعصعة . كنيهء ابو سفيان داشته و به سال يكصد و نود و شش حج گزارده است و در بازگشت از حج در منطقهء فيد به ماه محرم سال يكصد و نود و هفت هنگام خلافت محمد بن هارون - امين - درگذشته است . وكيع محدثى عالم و مورد اعتماد و امين و پرحديث و بلند مرتبه و گفتهاش حجت بوده است .
ابو اسامة
نامش حماد و پسر اسامة بن زيد بن سليمان بن زياد است . اين زياد همان است كه به معتق - آزاد كرده - معروف است و وابستهء حسن بن سعد بوده است كه حسن بن سعد از آزادكردگان و وابستگان حسن بن على بن ابى طالب عليهما السلام [ 1 ] بوده است .
گويد از كسى هم شنيدم كه مىگفت * زياد آزاد كرده و وابستهء خود حسن بن على بن ابى طالب عليهما السلام بوده است . و چون با خاندان حسن بن سعد در يك كوچه مىنشستهاند و ميان ايشان اختلافى پديد آمده و در آن ميان زيد بن سليمان پدر بزرگ
هامش
[ 1 ] . در متن هم اينجا و هم در سطر بعد همين جمله دعائيه آمده است .