تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الطبقات الكبرى ( فارسي ) — صفحة 452

مساهمون:

ص٤٥٢
( 1 ) كه گفته است * كوفه جمجمه اسلام و گنجينه ايمان و شمشير و نيزه خداوند است كه به هرجا بخواهد به كار مىگيرد و سوگند به خدا كه خداوند با مردم آن سرزمين در خاوران و باختران زمين يارى مىرساند - انتقام مىگيرد . همان گونه كه با سنگ انتقام گرفت . [ 1 ] گويد فضل بن دكين از شريك ، از عمار دهنى ، از سالم ، از سلمان ما را خبر داد كه مىگفته است * كوفه گنبد و پايگاه اسلام و مسلمانان است . گويد فضل بن دكين ، از موسى بن قيس حضرمى ، از سلمة بن كهيل ، از سلمان ما را خبر داد كه مىگفته است * از هيچ پايگاه زمين پس از پايگاههايى كه به همراهى محمد كه سلام و درود خدا بر او باد بوده‌اند ، دفاع شده همچون كوفه دفاع نشده و دفع بلا نگرديده است . و هيچ كس آهنگ ويرانى آن نكرده است مگر اينكه خداوند او را نابود فرموده است . و روزى چنان خواهد شد كه هر مؤمنى در آن ساكن باشد يا هواى دلش به سوى آن سرزمين باشد . گويد وكيع بن جراح ، از مسعر ، از ركين فزارى ، از پدرش ما را خبر داد كه حذيفه مىگفته است * پس از خيمه‌ها و پايگاهها كه به همراهى رسول خدا در بدر بوده است از هيچ پايگاهى چون اين سرزمين يعنى كوفه دفاع نشده است . گويد ابو معاويه و عبد الله بن نمير ، از اعمش ، از عمرو بن مرّه ، از سالم ، از حذيفه ما را خبر دادند كه مىگفته است * از هيچ پايگاهى بر روى زمين چون پايگاه‌هاى كوفه دفاع و دفع بلا نشده است جز پايگاههايى كه زير سايه محمد ( ص ) بوده است . گويد عبيد الله بن موسى ، از اسرائيل ، از سماك ، از مغيث بكرى ، از حذيفه ما را خبر داد كه مىگفته است * سوگند به خدا از مردم هيچ شهر و سرزمين چنان دفاع نشده است كه از اين شهر يعنى كوفه ، جز از ياران حضرت ختمى مرتبت كه از او پيروى كردند . گويد محمد بن عبيد طنافسى ، از يوسف بن صهيب ، از موسى بن ابى مختار ، از مردى از بنى عبس به نام بلال ، از گفتهء حذيفه ما را خبر داد كه مىگفته است * پس از پايگاه و خيمه‌هاى بدر كه زير سايه رسول خدا ( ص ) بوده است از هيچ پايگاهى و مردمى چون مردم اين پايگاه - كوفه - دفاع نشده است ، هيچ قومى نسبت به ايشان آهنگ ستم نكرده است مگر آنكه خداوند براى آن قوم گرفتارى پديد آورده است كه آنان را از آن كار بازداشته است .
هامش
[ 1 ] . ظاهرا اشاره به آيه 83 سوره هود و آيه 74 سوره حجر است .
الطبقات الكبرى ( فارسي ) — صفحة 452 | محمود مهدوى دامغانى / ابن سعد