تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الشمائل المحمدية ( شمائل النبي ) ( فارسي ) — صفحة 189

مساهمون:

ص١٨٩
بر من پيشى گرفته است . وانگهى فزون بر آن از پدرش على ( ع ) هم درباره چگونگى رفتار رسول خدا صلى اللّه عليه و سلم در درون و بيرون خانه و از روش پيامبر صلى اللّه عليه و سلم با ياران خود پرسيده بود و على عليه السلام از هيچ چيز فروگذار نكرده بود . امام حسين مىگويد : نخست از پدرم درباره چگونگى رفتار پيامبر صلى اللّه عليه و سلم در خانه پرسيدم ، گفت : چون از بيرون به خانه برمىگشت ، مدت توقف خود را در خانه ، سه بخش مىفرمود . يك بخش آن را ويژهء خداوند و عبادت و يك بخش را ويژه افراد خانواده و يك بخش را براى خود قرار مىداد . آنگاه بخشى از مدتى را كه براى خود قرار داده بود ، مخصوص كارهايى كه ميان او و مردم بود قرار مىداد و خواص اصحاب به حضورش مىآمدند و وسيله همين خواص مطالبى هم براى عموم مردم بيان مىفرمود . هرگز چيزى را كه به عوام يا خواص يارانش مربوط مىشد از آنان پوشيده نمىداشت . در عين حال روش آن حضرت چنين بود كه اهل فضل و تقوى را براى پذيرفتن به حضور خويش بر ديگران ترجيح مىداد و مرتبه آنان را در دين و دانش در نظر مىگرفت . برخى از ايشان يك حاجت و برخى دو حاجت و برخى حوائج بيشترى داشتند . رسول خدا صلى اللّه عليه و سلم نيازهاى آنان را برمىآورد و آنان را بر آنچه كه به صلاح ايشان و امت بود وامىداشت و آنچه را كه شايسته و سزاوار بود به اطلاع آنان مىرساند . مىفرمود كسانى كه حاضرند ، اين مطالب را به اطلاع كسانى كه غايب هستند برسانند . مكرر مىگفت نياز اشخاصى را كه خود نمىتوانند آن را ابلاغ كنند به اطلاع من برسانيد ، همانا هر كس نياز نيازمندى را به صاحب قدرتى بيان كند و برساند ، خداوندش او را در قيامت پايدار و ثابت قدم مىدارد . در حضور آن حضرت چيزى جز همين گفته نمىشد و از كسى چيز ديگرى پذيرفته نبود . اصحاب گروه گروه براى كسب فيض به حضورش مىرسيدند و در حالى كه بهره فراوان گرفته بودند ، بيرون مىرفتند و با فضائلى كه فرا گرفته بودند هر يك راهنماى به خير و نيكى مىشدند . امام حسين مىگويد : از پدرم درباره برنامه بيرون از منزل پيامبر صلى اللّه عليه و سلم پرسيدم كه چگونه بود و چه كارى انجام مىداد ؟ فرمود : پيامبر صلى اللّه عليه و سلم فقط در مواردى كه مهم و سودبخش بود و موجب الفت دلهاى مسلمانان مىشد و از پراكندگى آنان جلوگيرى مىكرد سخن مىفرمود . بزرگ و شخص گرامى هر قوم را گرامى مىداشت و معمولا همو را به سالارى بر آن قوم مىگماشت . بدون آنكه از كسى روىگردان باشد و بدون آنكه حسن رفتار و خوش برخوردى را از كسى دريغ بدارد . در عين حال از مردم بر حذر