وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَثَّ فِيهِما مِنْ دابَّةٍ وَ هُوَ عَلى جَمْعِهِمْ إِذا يَشاءُ قَدِيرٌ
« و از نشانههاى قدرت او آفرينش آسمانها و زمين و پراكندن جنبندگان در آن است . و هر گاه بخواهد ، برگرد آوردنشان تواناست . » 238
قرآن كريم به دستيابى انسان به فضا اشاره كرده و مىفرمايد :
يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ فَانْفُذُوا لا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطانٍ
« اى گروه جنيّان و آدميان ، اگر مىتوانيد كه از كنارههاى آسمانها و زمين بيرون رويد . ولى بيرون نتوانيد رفت مگر با داشتن قدرتى . » 239
اينك به آيات قرآن در زمينهء ابرها و احوال آن و فرستاده شدن آن دقّت كنيد كه مردم را به نكاتى كه پيش از آن نمىدانستند متوّجه مىسازد و عقل نيز آنها را تأييد مىكند ، خداوند مىفرمايد :
أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحاباً ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكاماً فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ مِنْ جِبالٍ فِيها مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ يَشاءُ يَكادُ سَنا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصارِ
« آيا نديدهاى كه خدا ابرهايى را به آهستگى مىراند ، آنها را به هم مىپيوندد و ابرى انبوه پديد مىآورد ، پس باران را بينى كه از خلال آن بيرون مى آيد ، و از آسمان ، از آن كوهها كه در آن جاست تگرگ مىفرستد و هر كه را خواهد به آن مىزند و از هر كه مىخواهد بازش مىدارد ، روشنايى برق نزديك باشد كه ديدگان را كور سازد . » 240
در آيهء ابرهايى را كه خداوند آنها را به آهستگى مىراند ، به كوهها تشبيه كرده است ، و اين نكته براى كسى كه در روى زمين راه مىرود ، يا بر بلنديها و ارتفاعات آن ايستاده روشن نيست ، و عربها نيز آن را نمىدانستند ، تنها كسى ابرها را چون كوهها مىبيند كه با هواپيما بر فراز آسمان پرواز كند .
اين سخن ، علاوه بر آن كه نشانهء اعجاز قرآن است ، خود بخشى از شناخت جهان هستى و آفرينش است ، زيرا چنين توصيفى امكان ندارد از سوى محمّد ( ص ) باشد ، زيرا آن حضرت پرواز نكرده بود تا به بالاى ابرها قرار گيرد ، بنابر اين بايد به علم خداى متعال باشد و تمامى قرآن از جانب او باشد نه از سوى محمّد ( ص ) .