كنتُ مع ابن عبّاس في حائطٍ ، فجاء الحسن والحسين ، فسألا الطّعام ، فأكلا ثمّ قاما ، فأمسكَ لهما ابن عبّاس الرِّكاب ، فقلت : أتُمسِك [ الرِّكاب ] لهذين [ وأنتَ أكبر منهما ] ؟
فقال : ويحك ! هذان ابنا رسول اللَّه صلى الله عليه وآله وسلم [ أوَ لَيْس هذا ممّا أنعم اللَّه عليَّ به أن امْسِك لهما وأسوِّي عليهما ] . « 1 »
الحموئي ، فرائد السّمطين ، 2 / 72 رقم 395
هامش
( 1 ) - ابن شهرآشوب روايت كرده است كه روزى عبداللَّه بن عباس ركاب امام حسن وامام حسين عليهما السلام را گرفت وايشان را سوار كرد . شخصي به أو گفت : تو از آنها به سال بزرگترى . ركاب ايشان را مىگيرى وسوار مىكنى ؟ !
گفت : « اى أحمق ! مگر نمىدانى كه اين ها كيستند ؟ اين ها فرزندان رسول خدايند ! واين از نعمتهاى خداست بر من كه سعادت ركاب دارى ايشان را يافته أم » .
مجلسي ، جلاء العيون ، / 401
وديگر در خبر است كه ابن عباس وقتي هنگام سوار شدن ركاب حسنين را بگرفت ، مدرك بن ابىزياد گفت : يا بن عباس ! تو به سال از ايشان افزونى . واجب نمىكند كه ركاب ايشان گيرى .
فقال : يا لُكَع ! وما تدري هذين ؟ هذان ابنا رسول اللَّه ، أوَ لَيْسَ مِمّا أنعمَ اللَّهُ به عليَّ أن امْسِك لهما واسوِّي عليهما .
فرمود : « اى مرد فرومايه ! نمىدانى ايشان كيستند ؟ اينان پسران رسول خدايند ! آيا نيست بر من در ازاى نعمتي كه خداوند مرا داده ، ركاب ايشان را بگيرم وايشان را نيكو بر أسب بنشانم ؟ »
سپهر ، ناسخ التواريخ سيد الشهدا عليه السلام ، 1 / 109 ، امام حسن مجتبى عليه السلام ، 1 / 170 - 171