- غلام تركيّ لسيِّد الشّهداء عليه السلام
ذكره الخوارزمي في مقتل الحسين ، 2 / 24 ومحمّد بن أبي طالب في تسلية المجالس ، 2 / 300 ، وهو متّحد مع أسلم بن عمرو التّركيّ ، [ راجع المجلّد ، 15 / 120 - 123 رقم 31 / 37 ] .
هامش
- كارگر شد كه از خود بىخبر گشت ، بىمحابا مركب به جولان درآورد ، خود را به ميدان انداخت ، فأخذ العروة مولاهم في الجولان وشدّ بالأرقم المتحرّك كالثّعبان :غلام دلير اندران كارزار * به هر سو به پيچيد چون تيره مار
غيورى كه چون دل نهادى به جنگ * برهنه درآويختى با پلنگ
نهاد اندران كوره گرم پاى * به يك دست از مىچو نر اژدهاى
كشيدند كوفانيان هلهله * زمين وزمان گشت پر ولوله
بر آن شير صولت غلام سترك * ز كين حمله ور گشت يكدشت گرگ
به شمشير هندى بيفشرد مشت * ز جنگ آوران چارده تن بكشتفطوى حومة الحوم وقتل رهطاً من القوم ، چون آن غلام شيردل اندكى كأم دل از حرب حاصل كرد وجگر از خون كوفيان خنك ساخت ، آن وقت از كردار خود خجل گشت كه چرا بىرخصت شاه قدم به حربگاه نهادم ، از براي آن كه عذر تقصير بخواهد روى از معركه بركاشت خدمت امام عليه السلام آمد ، فرجع إلى الحسين عليه السلام وأجرى على خدِّه دمع العين ، وقال : يا ابن رسول اللَّه ! نسيت الاستيذان من وهج الأشجان على أولى النّعم والإحسان ؛ با چشم گريان عرض كرد بعد از آن كه خود را بر قدم امام زمان انداخت :بگفت اى جهان رهنماى كريم * شفاعت كن روز اميد بيممعذرت مىخواهم كه چرا بىرخصت به معركه رفتم ؛ زيرا كه نهال به خون غلطان خواجكان عنان صبر واختيار از دستم برد ، اكنون تو را به روح جدت مرا ببخش واذن جهاد بخشاى تا رخش همت در عرصهء آخرت تازم وخود را رو سفيد نشأتين سازم : بسا كرشمه كه با شاه وشهريار كنم .
حضرت بر كار غلام تحسين كرد .
فرحّب به امام العباد وأذن في الجدّ والجهاد :شه تشنه كامان نمود آفرين * كه آن خواجة را بنده بايد چنين
روان هنرمند حر شاد باد * كه بنياد مردى به عالم نهادفبرز الغلام من حصار الخيام كالضّرغام من خلال الآجام وصال وحمل على القوم في حرّ ذلك اليوم . عروه بعد از اذن از عروة الوثقى چنگ در حبل اعتصام زده مانند شير آجام از حصار خيام بيرون آمد :درآويخت با دشمن بد كنش * به كردار سالار برتر منشفاجتمع عليه الذّباب وهجم عليه الكلاب ، فمزّقوه وقتلوه . عاقبت آن قوم بي حميت مانند گرگان گرسنه ويا سگان به خون تشنه بر وى حمله آوردند ، تن غلام را از ضرب سنان وسهام پاره پاره كردند .
قزوينى ، رياض القدس ، 1 / 333