هامش
- آتش را نار قِرى گويند واگر احياناً فصل زمستان باشد وباد به تندى بوزد كه به هيچ وجه آتش افروختن ممكن نشود ، كلاب حي را در أطراف قبيله متفرق كرده به ستونهاى خيمه محكم مىبندند تا آن سگها متوحش شده به شدت بأنك بزنند واز نُباح كلاب غُربا وگمشدگان به صحرا راهى پيدا كرده ، نجات يابند وبر ايشان وارد شده ، ميهمان شوند . )
از أولاد أئمة عليهم السلام چند نفر را كه كريم وسخى نوشتهاند ، در حق هيچ يك از آنها اين صفت نار القرى افروختن را ذكر نكردند ؛ مگر در حق شاهزادهء أعظم علىاكبر عليه السلام وتحقيق اين مقام وساير شرايف اخلاق اين شبيه پيغمبر را در كتاب فرسان ذكر كردهام .
محلّاتى ، رياحين الشريعة ، 3 / 295 - 296 - 297