كه وى پس از رسول خدا سرور اولياى خدا بود كه از ويژگيهاى ايشان محبت بسيار وشوق فراوان به أموري است كه خداوند براي اوليايش در باغهاى بهشت مهيا كرده است وكسى كه چنين باشد چگونه دوست ندارد ورود مرگ را كه باب رسيدن به محبوب وى وسبب دست يافتن به شريفترين مطالب حقّهء جاودانهاى است كه در تمام دوران عمر سعى وكوشش خود را مصروف به آن داشته است ؟ وچگونه مرگ را نشناسد وحال آن كه پيوسته در ياد وانتظار آن بوده است ؟
( 57862 - 57836 ) سپس خود را كه مورد هجوم مرگ واقع شده وبه آن سبب به كمال آنچه خداوند از خوبيهاى جاودانه برايش مهيا كرده رسيده ، تشبيه به تشنهاى كرده است كه وارد آب شده باشد ، زيرا همان طور كه وقتي شخص بسيار تشنهاى پس از پيمودن راهها در طلب آب به آن وارد شود تمام سختيهاى عطش تشنگى ورنج راه برايش آسان مىشود ، أو نيز با فرا رسيدن مرگ آن چنان با نعمتهاى جاويد همدم وسرگرم مىشود كه تمام ناگواريهاى دنيا ودشواريهاى پيش از مرگ برايش آسان وگوارا مىشود ولطيفهء ديگرى نيز در اين تشبيه نهفته مىباشد كه خوبيها ونعمتها را از نظر گوارايى تشبيه به آب كرده است .
ونيز چون به خاطر ظفر يافتن به مقاصد اخروى خود ، دلش شاد وچشمش روشن مىشود همچنان كه جوينده وطالب امرى ، هنگامى كه مطلوب خود را به دست مىآورد ، دلشاد وخرسند مىشود ، لذا حالت خود را در هنگام مرگ به چنين شخصي همانند كرده است . واضح است كه خوشحالى وسرور انسان در برابر دست يافتن به مقاصد خود مختلف ومتفاوت مىباشد زيرا خواستهها از جهت ارزشمندى ونفاست يكسان نيست وچون أمور آخرت وپس از مرگ مهمترين وبا ارزشترين مقاصد وخواستههاى انسان است پس لازم است شادى وسرور وچشم روشنى كه در نتيجهء وصول به آن براي انسان
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 698
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٦٩٨