مىباشد وآنچه هم كه ارزش تأسف خوردن ندارد ، أمور دنيوي است كه آدمي به آن دست نمىيابد چون دور شدن از آن باعث نزديك شدن انسان به أمور آخرت مىباشد .
اگر اشكال شود كه چرا امام فرمود بايد از آنچه از آخرت به دست آوردى خوشحال باشى ، با اين كه آنچه از آخرت به دست مىآيد پس از مرگ است نه در دنيا ، پاسخ اين فرمايش امام به دو احتمال توجيه مىشود .
1 - چنان نيست كه تمام أمور آخرت فقط پس از مرگ تحقق يابد بلكه كمالات نفساني ، حقايق علمي واخلاق پسنديده وشادمانى به اين أمور كه در دنيا نصيب انسان مىشود از حقايق اخروى است .
2 - احتمال ديگر اين كه در عبارت امام مضاف تقدير گرفته شود : . . . بما نلت من أسباب آخرتك ، كلمهء أسباب مقدر باشد كه أسباب خوبيهاى آخرت در دنيا حاصل مىشود وسرانجام بيان فرموده كه آنچه بايد به آن اهميت داد وهميشه مورد علاقة وتوجه انسان باشد ، أحوال پس از مرگ است كه براي رسيدن به سعادت دائمي آن عالم بايد در انجام اعمال خير كوشيد وبراي رهايى از بدبختى آن جهان نيز بايد به اخلاص وعمل صالح پرداخت ، به اميد توفيق از خداوند متعال .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 694
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٦٩٤