( 57291 - 57282 )
ولبئس الخلف . . . . جهنّم ،
اين جمله در حكم كبراى قياسي است كه با وجود آن نيازى به ذكر صغراى آن نبوده است وتقديرش اين است : اى معاوية با توجه به مطالب ياد شده تو خلفي هستى كه تابع گذشتگانت مىباشى وهر كسى در كارها وصفتهاى ناروا گذشتگانى را پيروى كند كه سرنگون در جهنم مىباشند أو نيز مثل آنان در جهنم است وهر كس چنين باشد بدا به حالش ، پس بدا به حالت ! 6 - مطلب ششم كه در نامهء معاوية وجود داشت اين بود كه ادعاى خود را مبنى بر اين كه با أمير المؤمنين در فضيلت وشرافت يكسان مىباشد ، با اين بيان تأكيد كرد كه هيچ يك از ما ، در اين جهت امتيازى بر ديگرى نداريم مگر به مقدارى اندك وبي ارزش كه نه باعث تبديل عزت به ذلت ونه سبب بردگى شخص آزاد مىشود ، ( 57342 - 57292 ) حضرت ، در پاسخ وى مىفرمايد : وفي أيدينا بعد فضل النبوّه . . . الذليل .
مسلم است كه فضيلت نبوت كه در اين شاخه از بني هاشم تحقق يافته به آنان قدرتى داده است كه متكبران وگردنكشان را به خاك مذلّت نشانده وخوارشدگان را عزيز ونيرومند كردند وبسيارى از آزاد شدگان را به بند رقيّت در آوردند ، واين امتياز در شاخه بنى أمية وجود نداشت . پس با اين بيان امام ، ادعاى معاوية ، بكلّى باطل شد . آن گاه پس از اثبات بسيارى از امتيازات وفضايل براي خود وبقيه خاندانش ، به اثبات پستى وبىفضيلتى در امرى ، براي طرف مقابل خود وبقيهء فأميل أو پرداخته است ، كه أكثر افراد عرب از آن امر كسب فضيلت وشرافت كردهاند وآن امر ، دخول در اسلام است ، كه معاوية وفأميل أو بنى أمية ، اسلام آوردنشان براي خدا نبود بلكه از روى هوا وهوس ويا ترس از كشته شدن ، اظهار اسلام كردند ، در موقعى كه سابقين در اسلام با تقدمشان به خدا رسيدند ومهاجران وأنصار ، آن همه فضيلت وشرافتهاى سعادتبخش