( 2013 ) 13 - نامهء حضرت به دو نفر از امراى لشكرش :
وَقَدْ أَمَّرْتُ عَلَيْكُمَا - وَعَلَى مَنْ فِي حَيِّزِكُمَا ؟ مَالِكَ بْنَ الْحَارِثِ الْأَشْتَرَ ؟ - فَاسْمَعَا لَهُ وَأَطِيعَا وَاجْعَلَاهُ دِرْعاً وَمِجَنّاً - فَإِنَّهُ مِمَّنْ لَا يُخَافُ وَهْنُهُ وَلَا سَقْطَتُهُ - وَلَا بُطْؤُهُ عَمَّا الْإِسْرَاعُ إِلَيْهِ أَحْزَمُ - وَلَا إِسْرَاعُهُ إِلَى مَا الْبُطْءُ عَنْهُ أَمْثَلُ ( 56954 - 56910 )
[ لغات ]
( سقطه ) : لغزش وسقوط ( حزم ) : اين كه انسان در كار خود به صاحبان انديشه مراجعه كرده ومحكمترين آنها را برگزيند .
( أمثل ) : به خوبى نزديكتر
[ ترجمه ]
« مالك بن حارث اشتر را بر شما دو نفر وپيروانتان فرمانروا كردم ، پس فرمانش را شنيده وپيروى كنيد ، وأو را براي خود ، زره وسپر قرار دهيد ، زيرا وى از كساني است كه بيم سستى ولغزش وسقوط در أو نيست ، أو در هنگامى كه سرعت در امرى به احتياط نزديكتر است ، كندى نمىكند وهنگامى كه كندى درا مري نيكوتر است شتاب وعجله از أو سر نمىزند . »
[ شرح ]
( 56909 - 56900 ) دو أميري كه امام به آنها اشاره كرده ، زياد پسر نصر ، وشريح پسر هانى مىباشند ، توضيح مطلب : وقتي كه اين دو نفر را به سركردگى دوازده هزار