كُلُّهُمْ بَلْ
ساحِرٌ كَذَّابٌ *
- عَجِيبُ السِّحْرِ خَفِيفٌ فِيهِ - وَهَلْ يُصَدِّقُكَ فِي أَمْرِكَ إِلَّا مِثْلُ هَذَا يَعْنُونَنِي - وَإِنِّي لَمِنْ قَوْمٍ لَا تَأْخُذُهُمْ فِي اللَّهِ لَوْمَةُ لَائِمٍ - سِيمَاهُمْ سِيمَا الصِّدِّيقِينَ وَكَلَامُهُمْ كَلَامُ الْأَبْرَارِ - عُمَّارُ اللَّيْلِ وَمَنَارُ النَّهَارِ - مُتَمَسِّكُونَ بِحَبْلِ ؟ الْقُرْآنِ ؟ يُحْيُونَ سُنَنَ اللَّهِ وَسُنَنَ رَسُولِهِ - لَا يَسْتَكْبِرُونَ وَلَا يَعْلُونَ - وَلَا يَغُلُّونَ وَلَا يُفْسِدُونَ - قُلُوبُهُمْ فِي الْجِنَانِ وَأَجْسَادُهُمْ فِي الْعَمَلِ ( 46269 - 45692 )
[ لغات ]
( نكث ) : پيمان شكنى ( قسوط ) : ستمكارى ( دوخت القوم ) : بر آن گروه چيره شدم وآنان را مغلوب ساختم .
( ردهه ) : گودالى در كوه كه آب در آن جمع مىشود .
( صعقه ) : حالت غشوه كه از صداى مهيب وجز آن پيدا مىشود .
( وجبه ) : مفرد وجيب به معناى تپش وضربان قلب ( رجّه ) : مفرد رجّ ، حركت وجنبش ( كرّه ) : بازگشت ( لاديلنّهم ) : آنان را شكست مىدهم وبر آنان پيروز خواهم شد ( تشذّر ) : پراكندگى وجدايى ( كلكل ) : سينه ( نواجم ) : جمع ناجمه : طلوع كننده وخارج شونده ( يكنفني في فراشه ) : مرا در رختخوابش مىپيچاند ، نگهدارى مىكرد ، ودر بر مىگرفت .
( عرفه ) : بوى آن ( خطله ) : گفتار يا كردار بدو زشت .
( فطيم ) : از شير گرفته شده .
( حراء ) : با مد وكسر ، كوهى است در مكة ، دو وجه در آن جايز است : مذكر ومؤنث ونيز به صورت منصرف وغير منصرف به كار مىرود .
( رنّه ) : صدايى كه هنگام درد وغم وجز آن از شخص ظاهر مىشود ( قليب ) : چاه ، پيش از آن كه سنگچين شود هم مذكر وهم مؤنث است أبو عبيده گفته است چاه معمولى وكهنهء قديمى .
( دوى ) : صداى وزيدن باد وزنبور عسل ( قصف ) : صداى پرواز پرنده وپر زدنش در هوا .
( سيماء ) : مقصور هم به كار مىرود ، علت واثرى كه شيئى به آن شناخته مىشود .