ابن طاووس ، اللّهوف ، / 61 - 62 - عنه : الدّربندي ، أسرار الشّهادة ، / 243 ؛ المازندراني ، معالي السّبطين ، 1 / 249 ؛ الأمين ، لواعج الأشجان ، / 73
هامش
- فأومأ بيده نحو السّماء [ . . . . . . ] .
يعنى اين وقت خواست ايشان را از انكشاف اسرار بشارتى دهد . پس با دست مبارك به سوى آسمان اشارتى فرمود تا أبواب آسمان بگشود وانبوه فريشتگان چندانكه جز خداى شمار ايشان نداند ، فرود شدند .
آنگاه فرمود : « اگر وقت زايل نمىگشت واجز باطل نمىشد ، با اين فريشتگان با دشمنان مقاتلت مىكردم ؛ لكن مىدانم كه مصرع من وخوابگاه من وخوابگاه أصحاب من ، در آن زمين است وبهرهء ديگرى نتواند شد واز آن داهيهء دهيا جز فرزند من زين العابدين كس رهايى نخواهد داشت . »
سپهر ، ناسخ التّواريخ سيّد الشّهداء عليه السّلام ، 2 / 119 - 120