حكم نمىكند ، عمل مىكنند با وجودي كه هواي نفس سرچشمهء مخالفت با شريعت وپيشوايان بر حقي است كه در فراگرفتن احكام ودستورات دين بايد به آنها مراجعه كرد . ولى بر خلاف حقيقت هر كسى خود را پيشوا مىداند ودرك خود را ، ملاك حق قرار مىدهد ، هر چيزى را كه هواي نفسش صلاح بداند بكار مىبندد وبه رأى خود عمل مىكند . گويا انديشهاش ، محكمترين وسيلهاى است كه هر كس بدان چنگ زند ، هرگز گمراه نمىشود ، ودر بردارندهء أسباب استوارى است كه انسان را از خطا باز مىدارد بدين معنى كه دستورات عقل فرامين آشكار وادلّهاى واضحاند كه اشتباهى در آنها نيست .
پيش از اين معناى « حكم » دانسته شد ، ولفظ « عرا » « ثقات » از بندهاى استوار وقابل اعتماد استعاره آمده است وجهت استعاره قبلا ذكر گرديد .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 650
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٦٥٠